Love!

அலுவலகத் தோழி ஒருவரை வீட்டுக்குக் கொலு பார்க்க அழைத்துவந்தேன். அவருக்குத் தமிழ் தெரியாது. என் மனைவியுடன் கன்னடத்தில் பேசினார்.

சிறிது நேரத்தில் இன்னும் இரண்டு பேர் ஒரு சின்னப் பையனோடு கொலு பார்க்க வந்தார்கள். அவர்களுக்குத் தமிழ் நன்றாகத் தெரியும். நிறுத்தாமல் லொடலொடவென்று பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். என் மனைவி வேறு வழியில்லாமல் அவர்களுக்குப் பதில் சொல்லி ஏதோ பேச, எங்கள் வீட்டுக் கூடத்தில் செம்மொழி மாநாடு நடப்பதுமாதிரி ஒரே தமிழ்மயம், இந்தப் பெண் எதுவுமே புரியாமல் திருதிருவென்று விழித்துக்கொண்டிருந்தது.

கிட்டத்தட்ட 20 நிமிடம், நான் ஸ்டாப் தமிழ்ப் பேச்சுதான், இடையிடையே பொம்மைகளைத் தொட முயற்சி செய்யும் அந்தப் பையனை ‘டேய் மகேஷ், சும்மா இரு!’ என்று அதட்டல்.

நிலைமையை சமாளிக்க நான் அவரோடு ஆங்கிலத்தில் ஏதாவது பேசலாம் என்றால் பெண்கள் கூட்டத்துநடுவே செல்ல தயக்கம், அவர் பாடு என்று ஒதுங்கிவிட்டேன்.

ஒருவழியாக அவர்கள் கிளம்பி, இவருக்கு தாம்பூலம் கொடுத்து வழியனுப்பும்போது, ‘தமிழ்ப் பேச்சு புரியாம ரொம்ப சிரமப்பட்டுட்டீங்கல்ல?’ என்றேன்.

’சேச்சே’ என்றார் அவர், ‘I actually enjoyed their discussion!’

’எப்படி? உங்களுக்குத் தமிழ் தெரியுமா?’

’இல்லை, ஆனா, என் ஹஸ்பண்ட் பேரு மகேஷ், அவங்க அந்தப் பேரை அடிக்கடி சொன்னாங்களா, அதைக் கேட்டுகிட்டிருந்தேன்’ என்றார் சட்டென்று.

’மகேஷ்’ என்ற பெயர்மட்டும் கற்பனை. மற்றபடி இது முழுக்க அப்படியே நடந்த விஷயம். பொய்யில்லை, அந்தப் பெண்ணின் கணவர் கொடுத்துவைத்தவர்!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s