Corrections

ஒரு ஹிந்திப் புத்தகத்தை மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் அத்தியாயம் அத்தியாயமாக அனுப்ப, ஓர் எடிட்டர் அதைத் திருத்துகிறார்.

அவர் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் குறைந்தபட்சம் ஐந்தாறு திருத்தங்களாவது செய்திருப்பார். எனக்கு ஒரே வெட்கமாகவும் அவமானமாகவும் இருக்கும்.

அடுத்த அத்தியாயத்தை மிகவும் கவனமாக வரிக்கு வரி டிக்‌ஷ்னரி பார்த்து மொழிபெயர்ப்பேன். அப்போதும் அவர் அதில் பல பிழைகள் பிடிப்பார்.

ஒருநாள் என் Clientடிடம் ‘அந்த எடிட்டர் பேர் என்ன?’ என்று கேட்டேன். ஒரு பழங்கால ஹிந்திப் பெயரைச் சொன்னார்.

உடனே, என் மண்டைமேல் பளிச்சென்று பல்ப் எரிந்தது. அட, இதுதான் காரணமா!

அவரது தாய்மொழி ஹிந்தி. அதனால்தான் அத்துணை நுணுக்கமாகப் பார்க்கிறார்.

இது தெரிந்தபிறகு இன்னும் கவனமாக மொழிபெயர்த்தேன். அவரும் பிழை பிடித்துக்கொண்டுதான் இருந்தார். இதுவரை அவர் கை வைக்காத பக்கம் இல்லை.

ஒருகட்டத்தில் வெறுத்துப்போய், ‘அவர் லெவலுக்கு என்னால முடியலைங்க, இந்த ப்ராஜெக்டை நிறுத்திடுவோம்’ என்று கெஞ்சினேன்.

’No No, Everything alright, you proceed’ என்றான் (தமிழ் தெரியாத) Client.

‘எடிட்டிங்ல இவ்ளோ பிழை வருதே. எனக்கு Guiltyயா இருக்கு.’

‘அதைப்பத்தி கவலைப்படாதே, வேணும்ன்னா அந்த எடிட்டர் ஃபோன் நம்பர் தர்றேன், பேசு.’

ஃபோன் நம்பர் தந்தான். ஆனால் எனக்கு பயம். பேசவில்லை.

இப்படிப் பல அத்தியாயங்கள் ஓடிவிட்டன. நேற்று, ‘அவர் உன்கிட்ட பேசணுமாம், நம்பர் கொடுத்திருக்கேன்’ என்றான் Client.
வெலவெலத்துப்போய்விட்டேன்.

இன்றைக்கு ஃபோன் மணி அடித்தாலே ஹிந்தி பண்டிட் ஒருவர், ‘அரே, ஏன்ய்யா என் மொழியைக் கொலை பண்றே?’ என்று கத்துவதுபோல் பிரமை.

மாலை ஆறு மணியளவில் அவர் ஃபோன் செய்தார். ‘நான்தான் ____, எப்படி இருக்கீங்க?’, சரளமான தமிழ்.

‘ந… நல்லா இருக்கேன் சார், நீங்க?’

’நான் நல்லா இருக்கேன், உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும்ன்னு நானே நம்பரைக் கேட்டு வாங்கினேன்.’

போச்சு. திட்டப்போறார்!

’சொ… சொல்லுங்க சார்!’

‘உங்க ட்ரான்ஸ்லேஷன் ரொம்ப நல்லா இருக்கு, புக் பிரமாதமா வந்துகிட்டிருக்கு. வாழ்த்துகள்’ என்றார் அவர்.

நான் ராஜேந்திரகுமாருக்குப் பிரியமான ஙேகாரத்தில் விழித்து, ‘நிறைய மிஸ்டேக்ஸ் வருது சார், ரொம்ப ஸாரி’ என்றேன்.

’அது பரவாயில்லை, அதைக் கண்டுபிடிக்கதானே எனக்குச் சம்பளம்?’ என்றார் அவர். ‘உங்க நடை சரளமா இருக்கு, புக் வாசிக்க ரொம்பச் சுகமா வருது.’

ஆக, அவர் என் மொழிபெயர்ப்பில் நல்லதைமட்டும் பார்க்கிறார், தவறுகளைச் சகஜமாக எடுத்துக்கொள்கிறார். ஆனால் நான், அதைப் பூதாகாரமாக்கி, பயந்து…

நன்கு சரளமாகப் பத்து நிமிஷம் பேசிவிட்டுதான் ஃபோனை வைத்தார். இவரிடம் பேசுவதற்கா அஞ்சினேன் என்று என்னை நொந்துகொண்டேன்.

அவருடைய பெயர், அதன் பழைமைத்தன்மை, கணக்கு வாத்தியார்போல பக்கத்துக்குப் பக்கம் சுழிக்கிற கண்டிப்பு எல்லாம் சேர்ந்து ஏற்படுத்திய கலவரம், ஒரு நல்ல நட்பை இழக்கவிருந்தேன், நல்லவேளை!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s