Boys

இன்று பஸ்ஸில் எதிர் இருக்கையில் ஒரு ஜோடி. ஹிந்தி, கன்னடம், ஆங்கிலம் கலந்து சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டுவந்தார்கள்.

அந்தப் பையன் தன் காதலியோடு சினிமா பார்ப்பதற்காக வந்திருக்கிறான். அவள் அங்கே தியேட்டரில் காத்திருக்கிறாள். நடுவில் இந்தப் பெண் வேறு எங்கோ செல்கிறாள், இருவரும் எதேச்சையாக பஸ்ஸில் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.

திடீரென்று அந்தப் பையன் (டீனேஜ்தான், மேத்ஸ் நோட் என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டார்கள்) ‘ஒரு காமெடி பண்றேன் இரு’ என்று ஃபோனை எடுத்தான்.

படபடவென்று எதையோ டைப் செய்துவிட்டு, ‘பஸ்ஸே கிடைக்கலை, அதனால நான் படத்துக்கு வரலைன்னு அவளுக்கு மெஸேஜ் அனுப்பிட்டேன்’ என்றான்.

’டேய், ஏண்டா?’ என்றாள் அவள்.

‘சும்மா ஒரு வெளாட்டு!’

‘அவ பாவம்டா, அழ ஆரம்பிச்சுடுவா’ என்றாள் அவள். ’இந்த பாய்ஸே சுத்த மோசம்.’

’ஏன் அழணும்? நாளைக்கு சினிமா பார்த்தாப் போகுது, அவ ஏன் உன்னைமாதிரி தைரியமா இல்லாம எமோஷனலா இருக்கா?’ என்றான் அவன்.

’என் லவர் இந்தமாதிரி எஸ் எம் எஸ் அனுப்பினா நானும் அழுவேண்டா’ என்றாள் அவள்.

‘நிஜமாவா?’ அவன் முகத்தில் செம அதிர்ச்சி.

’அதான் சொன்னேனே, இந்த பாய்ஸே சுத்த மோசம்’ என்று முடித்துக்கொண்டாள் அவள்.

Advertisements

Punjai & Nanjai

இன்று காலை ‘உன்னால் முடியும் தம்பி’ பாட்டுகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். புலமைப்பித்தனின் ‘புஞ்சை உண்டு நஞ்சை உண்டு’ பாடல் வந்தது.

பலமுறை கேட்ட பாடல்தான். ஆனால் இன்று ஒரு விஷயம் கவனித்தேன், அந்தப் பாடலின் முதல் வரி, அப்படியே வெண்பா இலக்கணத்துக்குட்பட்டது 🙂

இந்த நல்ல வெண்பா வரியை ஏன் தனியே விடவேண்டும் என்று அதைத் தொடர்ந்து ஒரு முழு வெண்பாவாக எழுத முயன்றேன்:

புஞ்சையுண்டு நஞ்சையுண்டு பொங்கிவரும் கங்கையுண்டு
பஞ்சமென்ற பேச்செதற்கு பாரதத்தில்? வஞ்சகரின்
பேதங்கள் ஏற்றுப் பிரிந்து கிடப்பதால்
சேதம்தான் நாட்டுக்கு, சீ!

Masakkai

தலைவனும் தலைவியும் சேர்ந்து வாழ்கிறார்கள். திடீரென்று அவன் இன்னொருத்தியுடன் சென்றுவிடுகிறான். சில நாள் கழித்துத் திரும்பி வருகிறான் .

அப்போது, தலைவியின் தோழி அவன்மீது தலைவி கொண்டிருக்கும் அன்பைச் சொல்லி, ‘இப்படிப்பட்டவளை விட்டு நீ சென்றது நியாயமா?’ என்கிறாள். அந்த வரி:

’புளிங்காய் வேட்கைத்து அன்றே, நின்
மலர்ந்த மார்பு, இவள் வயாஅ நோய்க்கே!’

’வயாஅ நோய்’ என்றால் கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு ஏற்படும் மசக்கை. புளிப்பாக எதையாவது தின்னத் தோன்றும் விருப்பம்.

’அடேய், கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு மசக்கை சில மாதம், ஆனா என் தோழிக்கு எப்பவும் மசக்கைதான், இவளுக்குப் பிடிச்ச புளியங்காய், உன் மார்புதாண்டா!’

(ஐங்குறுநூறு : மருதம் : தோழி கூற்றுப் பத்து : ஓரம்போகியார்)