Nangai’s Poem

நங்கைக்கு என்னுடைய சிறுவர் பாடல் ஒன்றைச் சொல்லித்தந்தேன். மகிழ்ச்சியாகக் கேட்டு ராகம் போட்டுப் பாடினாள். ‘சூப்பரா இருக்கு, இதெல்லாம் எப்படி எழுதறே?’ என்றாள்.

‘ஈஸிதான், அப்புறமா சொல்றேன்.’

‘இப்பவே சொல்லுப்பா!’

‘இதெல்லாம் பஸ் ஸ்டாப்ல நின்னுகிட்டுப் பேசற விஷயமில்லை நங்கை, அப்புறம் நிதானமாப் பேசுவோம்.’

‘பரவாயில்லை சொல்லுப்பா!’

அவளுடைய பிடிவாதத்தால் பாடலுக்கான மீட்டர், சொல் தேர்வு, எதுகை, மோனை, இயைபு போன்றவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொன்னேன். அவளுக்கு எதுகை, மோனை புரியவில்லை, இயைபுமட்டும் நன்கு பிடிபட்டது, ஆங்கில ரைம்ஸ் பாடிய பரிச்சயம்தான் காரணம்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே பஸ் வந்துவிட்டது. ஏறினோம்.

பத்து நிமிடம்தான் பஸ் பயணம். அதற்குள் நங்கை நூறு கேள்வி கேட்டிருப்பாள். எல்லாமே மொழிபெயர்ப்புகள்தான், ‘லெஃப்டுக்குத் தமிழ்ல என்ன? லக்குக்குத் தமிழ்ல என்ன?’

கீழே இறங்கியதும், இதைப் பாடினாள்:

ஆறு கிட்ட பாறை ஒண்ணு கருப்பு வெளுப்பு இருந்துச்சாம்,
மீனைப் பிடிக்கக் காத்துக் கொண்டு கொக்கு ஒண்ணு இருந்துச்சாம்,
இடது, வலது, இடது, வலது, மீனு ஒண்ணும் வரலையே,
மீனு மேல வந்தா அதுக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை இல்லையே!

’வெரி குட் நங்கை, சில சின்ன மிஸ்டேக்ஸ் இருக்கு, சரி செஞ்சுக்கலாம்’ என்றேன்.

பள்ளிக்குள் நுழையும்போது, ‘இன்னொரு பாட்டு எழுதி ஈவினிங் காட்டறேன்’ என்றாள்.

Advertisements

3 Books

இன்று லாண்ட்மார்க்கில் ஒரு தம்பதி அருகருகே இருந்த மூன்று புத்தகங்களைப் பார்த்துத் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள்.

அம்மூன்று புத்தகங்கள்: சச்சின் டெண்டுல்கர், ரொனால்டோ, அப்துல் கலாம் ஆகியோரின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் / சுய சரிதைகள்.

அத்தம்பதியர் இம்மூன்றில் ஒரு புத்தகத்தைமட்டுமே வாங்க நினைத்திருந்தனர். அது எந்தப் புத்தகம் என்பதுபற்றி விவாதித்தனர். சச்சின், ரொனால்டோ, கலாம் மூவரின் சமூகப் பங்களிப்புகள், அவர்கள் வாழ்க்கை எந்த அளவு சுவையாக இருக்கக்கூடும், ஏன் அவர்கள் கதையை வாங்கவேண்டும் இப்படித் தீவிரமாக விவாதித்தபின், ரொனால்டோ புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு பில் போடச் சென்றார்கள்.

தேர்வைவிட, அவ்விவாதம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.