Education

மா. லைலாதேவி எழுதிய நூலொன்றின் முன்னுரையில் சில பகுதிகள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டியவை.

இவர் குடும்பச் சூழல் காரணமாகப் பள்ளிப் படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்தியவர். பின்னர் தபால்மூலம் எம்ஏ, எம்ஃபில் படித்திருக்கிறார்.

இந்த ஒரு வரி அறிமுகம் நமக்குப் பெரிய ஆச்சர்யம் எதையும் தருவதில்லை. ஆனால் முன்னுரையில் இவரை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள இயலுகிறது:

’(பள்ளிப் படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்தியபின்) கல்லூரிப் பேராசிரியரையே கணவராக அடைந்தபோது, கல்லூரி வாழ்க்கை என் கிட்டத்தில் வந்தது. எந்நேரமும் கல்லூரி மாணவர்கள் வீட்டுக்கு வருவார்கள். வீட்டு மாடியில் நாடகம் போடுவார்கள். பாட்டு பாடுவார்கள். உரிமையோடு வீட்டில் சாப்பிடுவார்கள்.”

அவர் சொல்லும் ‘கிட்டத்தில்’க்கு இதுதான் அர்த்தம் என்பது எதிர்பாராத அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் அந்த மாணவர்களும் ஆசிரியரும் (தன் கணவரும்) உரையாடுவதைப் பார்த்து அவர் ஏங்கியுள்ளார், ஆனால் எதுவும் செய்ய இயலவில்லை. காரணம், அதே குடும்பச் சூழல்.

மகன் கல்லூரி சென்றபிறகுதான், அவருக்குப் படிக்க நேரம் கிடைக்கிறது. எம்.ஏ. தமிழ் சேர்கிறார். படிக்க ஆரம்பித்ததும், மனம் அதில் லயிக்கிறது. Contact Classகளுக்குச் சென்று படிக்க விரும்புகிறார்.

பாரம்பரியமான ஓர் இல்லத்தரசிக்கு இது பெரிய சவால்தான். வீட்டில் எல்லாருக்கும் சமைத்து வைத்துவிட்டு அதிகாலை பஸ் ஏறி மதுரை சென்று படித்துவிட்டு இரவில் வீடு திரும்புகிறார். சிரமம் தாண்டிப் பாடங்கள் அவருக்குச் சிலிர்ப்பூட்டுகின்றன. எம்.ஏ. தமிழ், பின்னர் எம். ஏ. வரலாறு படித்து எம்.ஃபில் படிக்கிறார், அதுவும் இருமுறை.

இதுவொன்றும் பெரிய படிப்பே இல்லை என்பார்கள் சிலர். ஆனால் பள்ளிப் படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்திய, ஒரு பேராசிரியரின் மனைவியான அவரது பார்வையில் இந்த வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது, அவரது அனுபவம் ஒருபக்கம் வருத்தத்தையும் இன்னொருபக்கம் பரவசத்தையும் தருகிறது.

ஒருவிதத்தில் முந்தின தலைமுறை இந்தியப் பெண்கள் பலருடைய வாழ்க்கையின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம் இப்படிதான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். குடும்பம், அதைக் காக்கவேண்டிய பொறுப்பு, அதைச் சுமத்துகிறவர்கள் அல்லது ஏற்கிறவர்கள், இடையில் நழுவிப்போகும் கனவுகள், ஏக்கம்.

இதேபோல், ஆண்களும் வலியச் சென்று ஏற்றுக்கொள்ளும் சுமைகள் உண்டு, அதனால் இழக்கும் கனவுகளும் உண்டு.

இந்தச் சுமைக(அவை சுகமானவையோ இல்லையோ)ளிலிருந்து விடுபடாமலே அந்தக் கனவுகளைத் திரும்பப் பெற அவர்களால் இயலுமா?

லைலாதேவி தன் முன்னுரையை இவ்வாறு நிறைவு செய்கிறார் ‘எல்லாருக்கும் நினைத்துப் பெருமைப்பட ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது.’

இங்கே ’எல்லாருக்கும்’ என்பது நிஜமா? அல்லது, ஒவ்வொருவரும் ’நினைத்துப் பெருமைப்பட ஒரு வாழ்க்கை’ தனக்கு உண்டா என்று கேட்டுக்கொள்ளவேண்டுமா?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s