Valee

கவிமணி தேசிகவிநாயகம்பிள்ளையின் பிரபலமான சிறுவர் பாடல் ஒன்றில் குழந்தைக்கு அலங்காரம் செய்ய விதவிதமான பொருள்களைக் கொண்டுவருமாறு காக்கையை, கோழியை, பசுவை அதன் தாய் கேட்பார்.

காக்காய்! காக்காய்! பறந்து வா,
கண்ணுக்கு மை கொண்டு வா!

கோழீ! கோழீ! கூவி வா,
குழந்தைக்குப் பூ கொண்டு வா!

வெள்ளைப் பசுவே! விரைந்து வா,
பிள்ளைக்குப் பால் கொண்டு வா!

இந்தப் பாடலின் தன்மையை வாலி பொருத்தமாக ஒரு திரைப்பாடலில் பயன்படுத்தியிருப்பார். ’பஞ்சவர்ணக்கிளி’ படத்தில் வரும் ’கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்’ என்ற பாடல் அது.

பச்சை வண்ணக் கிளி வந்து பழம் கொடுக்க,
பட்டு வண்ணச் சிட்டு வந்து மலர் கொடுக்க,
கன்னங்கரு காக்கை வந்து மை கொடுக்க…

அடுத்த வரி? அதுதான் பேரழகு. ’கண்ணன்மட்டும் கன்னத்திலே முத்தம் கொடுக்க’ என்று முத்தாய்ப்பு வைப்பார் வாலி.

இதே பாடலில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இன்னோர் #அழகுவரி

உனக்கென்றும் எனக்கென்றும் உறவு வைத்தான்,
இருவரின் கணக்கிலும் வரவு வைத்தான்!

Cotton

நல்லவர்களைப் பருத்திச் செடிபோல என்கிறார் துளசிதாசர்.

ஏன் பருத்திச் செடி?

அதன் பழத்தை(?)ச் சமைக்கவோ சாப்பிடவோ இயலாது. ருசி இல்லை, ஆனால் உள்ளே இருக்கும் பஞ்சு வெள்ளைவெளேர் நிறம், இழைகள் நிறைந்தது. அதைப் போட்டுப் படுத்தி எடுத்திப் பச்சடியாக்கித் திரித்து இழையாக்கி, ஊசி கொண்டு குத்தித் தைத்து ஆடையாக்குகிறார்கள். எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொண்டு அடுத்தவர்களுடைய நிர்வாணத்தைப் போர்த்தி மூடுகிறது, அதன்மூலம் உலகில் தனக்கென்று ஒரு கௌரவத்தைத் தேடிக்கொள்கிறது.

நல்லவர்களும் அதேபோலதானாம். இதைவைத்துப் பல நுணுக்கமான ஒப்பீடுகளை நீங்களே செய்துகொள்ளலாம்!