Muthuur

முதுமை என்ற சொல்லுக்கு வயது முதிர்ந்தவர் என்ற பொருள்மட்டுமே கொள்கிறோம். புத்தியில் முதிர்ந்தவர், சிறந்தவர் என்ற பொருளும் உண்டு.

இன்று காலை கந்தபுராணத்தில் ஒரு வரி பார்த்தேன். விஸ்வகர்மா என்கிற தச்சனிடம் (Architect) முருகன் சொல்கிறான்: ‘இவ் இடத்தினில் எமக்கு ஒரு மூதூர் செவ்விதில் புனைவு செய்குதி.’

அதாவது, இந்த இடத்தில் எனக்கு ஒரு மூதூரை (முது ஊரை) நன்றாக உருவாக்கித் தா.

இதைப் படித்தவுடன் திகைப்பாக இருந்தது. மூதூர் என்றால் பழைய ஊர்தானே? பழைய ஊரை எப்படிப் புதிதாக உருவாக்க இயலும்? Antique Factory என்று ஒன்று உண்டா என்ன?

அதன்பிறகு, இங்கே முதிய ஊர் என்பது, வயதில் முதிர்ந்த ஊர் இல்லை, சிறப்பில் முதிர்ந்த ஊர் என்று புரிந்துகொண்டேன். எல்லாவிதத்திலும் சிறந்த ஊர் என்பதுபோல் பொருள் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

இந்தப் பின்னணியோடு பார்த்தால் ‘மூத்தோர் சொல் அமுதம்’ என்ற வாசகத்துக்குப் புது அர்த்தம் பிறக்கும்!

Perumoochu Vitta Maan

மதுரைக் கண்டரதத்தன் எழுதிய ஒரு குறுந்தொகைப் பாடலில் (எண் 317) போகிறபோக்கில் வரும் ஒரு வரி, ‘மரையான் வெய்துயிர்த்து பைஞ்சுனை பருகு நாடன்.’

அதாவது, ஒரு மான் சுனையில் தண்ணீர் குடிக்கிறது. அதற்குமுன் பெருமூச்சு விடுகிறது.

தண்ணீரைக் குடிக்க ஏன் பெருமூச்சு விடவேண்டும், ரெண்டுக்கும் சம்பந்தமே இல்லையே என்று யோசித்தால், உரையாசிரியர் அசத்தலாக ஒரு விளக்கம் தருகிறார்.

சுனையின் கரையில் உள்ள மரங்களில் இருந்து மலர்கள்/இலைகள் விழுந்து தண்ணீரை மூடியிருக்கும். ஆகவே, மான்கள் நீர் குடிக்கக் குனியும்போது, ஒரு பெருமூச்சு விட்டு அவற்றை அகற்றிவிட்டுக் குடிக்குமாம்.

அந்த அளவு இயற்கையைக் கூர்ந்து கவனித்திருக்கிறார்கள் இந்தக் கவிஞர்கள்!

VaLam

‘வாழ்க வளமுடன்’ என்பது பிரபலமான வாழ்த்து வாசகம்.

உண்மையில், வளம் + உடன் = வளத்துடன் (similar to மரம் + உடன் = மரத்துடன்). ஒரு சொல் ‘ம்’ என நிறைந்தால், அதனுடன் வேற்றுமை உருபுகள் சேரும்போது, ‘அத்து’ என்ற சாரியை நடுவில் தோன்றும்.

உதா: வளம் + ஐ = வளத்தை, வளம் + ஆல் = வளத்தால், வளம் + கு = வளத்துக்கு, வளம் + இன் = வளத்தின், அதேபோல், வளம் + உடன் = வளத்துடன்.

மரம், சினம், உரம், நலம், கரம், வரம், தரம், இனம்… இப்படி ‘ம்’ என நிறைவடையும் எல்லாச் சொற்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

ஆகவே, நீவிர் நுமது இனத்துடன் இறைவன் வரத்துடன் வாழ்க வளத்துடன்!