Muyarchi

முயற்சிக்கிறேன் என்ற சொல் ஏன் தவறு? நடக்கிறேன், படிக்கிறேன் என்றெல்லாம் சொல்லுகிறோமே, அதுபோலதானே இதுவும்?

ஒரு வினைச்சொல்லின் பின்னே ‘க்கிறேன்’, ‘க்கிறாய்’, ‘க்கிறோம்’ என்றெல்லாம் சேர்த்துச் சொற்களை உருவாக்கலாம். ஆங்கிலத்தில் ‘ing’ என்ற பின்னொட்டுக்குச் சமம் இது.

நட என்பது வினைச்சொல், ஆகவே நடக்கிறேன்.

படி என்பது வினைச்சொல், ஆகவே படிக்கிறேன்.

முயற்சி என்பது வினைச்சொல் அல்ல, அது ஒரு பெயர்ச்சொல். அதன் வினைச்சொல்லைக் கண்டறிந்து, அதன்பிறகுதான் ‘க்கிறேன்’ என்று சேர்க்கவேண்டும்.

‘முயல்’வதுதான் முயற்சி. ஆகவே, முயல்கிறேன் என்று எழுதவேண்டும்.

அல்லது, முயற்சி செய்கிறேன் என்று எழுதலாம், இங்கே ‘செய்’ என்பது வினைச்சொல், ஆகவே செய்கிறேன்.

முயற்சிபோலவே உள்ள பிற சொற்கள் சில: பயிற்சி (பயில்தல்), கவர்ச்சி (கவர்தல்), புகழ்ச்சி (புகழ்தல்). இதையெல்லாம் நாம் பயிற்சிக்கிறேன், கவர்ச்சிக்கிறேன், புகழ்ச்சிக்கிறேன் என்று எழுதுவதில்லையே. பயிற்சி செய்கிறேன், புகழ்ச்சி செய்கிறேன், பயில்கிறேன், கவர்கிறேன், புகழ்கிறேன் என்றுதானே எழுதுகிறோம், இந்த முயற்சிக்கிறேனுக்குமட்டும் ஏன் சிறப்பு அனுமதி?

என்னைப் பொறுத்தவரை இலக்கணத்துக்கு ஒரே ஒரு விதிதான்: சொல்லிப்பார்த்தால் பல் உடைவதுபோல் இருந்தால் அந்தச் சொல் தப்பு. முயற்சிக்கிறேன் என்பது அந்த வகை.

Post Office

எங்கள் பகுதியில் தபால் அலுவலகம் எப்போதும் பரபரப்போடு இயங்கிக்கொண்டிருக்கிற ஒன்று. தினமும் காலை நேரத்தில் (அலுவலகம் வரும் வழியில்) அந்தத் தபால் அலுவலகத்தைக் கடந்தே வருகிறேன். கால் வைக்க இடம் இருக்காது, அத்தனை தபால்கள், பார்சல்கள், வரிசையில் காத்திருக்கும் வாடிக்கையாளர்கள், சுறுசுறு தபால் ஊழியர்கள் என்று பார்க்கவே அழகாக இருக்கும்.

அதேபோல், எங்கள் பகுதியில் தபால் விநியோகம் செய்யும் பெண்மணியை அடிக்கடி பார்ப்பேன், எப்போதும் கை நிறையத் தபால்களுடன்தான் காணப்படுவார்.

தபால் நிலையங்கள் தூங்கி வழிகின்றன, இனி அவை அவசியமில்லை என்பதெல்லாம் நம் பிரம்மைமட்டுமே. அச்சேவை பெருநகரங்களிலேயே இந்த அளவு பரபரப்புடன் இயங்குகிறது என்றால் சிறிய நகரங்கள், கிராமங்களில் கேட்கவேண்டுமா?

அமேசான் போன்ற மின்வணிக நிறுவனங்கள் தபால்துறையை மிக நன்றாகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்பது அங்கே குவிந்துள்ள பார்சல்களை மேலோட்டமாகப் பார்த்தாலே புரியும். தபால்துறை இன்னும் பலவழிகளில், வழங்கும் சேவைகளில் நவீனமாகிக்கொண்டிருக்கிறது. என்ன, ஊழியர்கள் கொஞ்சம் ‘ஸ்லோ’, அதைமட்டும் சகித்துக்கொள்ளவேண்டும், அதுவும் அடுத்த தலைமுறையில் மாறிவிடும்.

எனக்குத் தபால் அலுவலகங்களுடன் மிகுந்த மன ஒட்டுதல் உண்டு. கல்லூரியில் தனியே விடுதியில் வசிக்கத் தொடங்கியபோது பெற்றோர், உறவினர் கடிதங்களைப் பார்த்து மகிழ்ந்ததில் தொடங்கிய பழக்கம், இன்றைக்கும் எனக்கு வருகிற ஒவ்வொரு கடிதமும் எனக்குப் பேரானந்தத்தைத் தருவது, அதில் Cheque இருந்தால் இன்னும் நன்று :)))

சில உப்புக்குச் சப்பாணி சோம்பேறி ஊழியர்களுக்காக ஒரு துறையையே இழிவுபடுத்தி/ அது இனி அவசியமில்லை என்றெல்லாம் பேசுவது நியாயமில்லை.