Love Stories

இன்று எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று ஒரு விஷயம் ஞாபகம் வந்தது.

பா. ராகவனை நான் முதன்முறையாகச் சந்தித்தபோது (அதிருக்கும் பத்துப் பதினைந்து வருடம்) ரகம்ரகமாக ஏகப்பட்ட காதல் கதைகள் எழுதிக்குவித்துக்கொண்டிருந்தேன். எல்லாவற்றையும் மாற்றி மாற்றி அவர் வேலை செய்த பத்திரிகைகளுக்குதான் அனுப்பிக்கொண்டிருந்தேன். இரண்டுக்கு ஒன்று தேர்வாகி (பெரும்பாலும் ஸ்யாம் ஓவியத்துடன்) பிரசுரமாகும், இன்னொன்று திரும்பிவந்துவிடும்.

அதையெல்லாம் படித்துப்பார்த்துச் சலித்துப்போனாரோ என்னவோ, அவரைச் சந்தித்தபோது எனக்கு ஓர் அறிவுரை சொன்னார், ‘மொதல்ல லவ் ஸ்டோரி எழுதறதை நிறுத்து, உனக்கு இன்னும் கல்யாணமே ஆகலை.’

‘அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சார் சம்பந்தம்?’ என்று திகைப்போடு கேட்டேன்.

‘இப்ப எழுதாதே, எல்லாத்தையும் சேர்த்துவெச்சுக்கோ, கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டுப் பொண்டாட்டிமேல கொட்டு, அதுக்கப்புறம்’ என்று ஏதோ சொல்லவந்தவரைத் தடுத்து நிறுத்தி, ‘அப்ப கல்யாணம் ஆனதும் காதல் கதை எழுதலாமா?’ என்றேன் ஆர்வத்துடன்.

‘எழுதலாம், ஆனா உடனே எழுதக்கூடாது, நாற்பது வயசுக்கப்புறம் எழுது, அப்ப உன் எழுத்தும் கனிஞ்சிருக்கும், காதல்ன்னா என்னன்னும் புரிஞ்சிருக்கும்’ என்றார்.

‘சரி, காதல் கதை இல்லைன்னா வேற என்னத்தை எழுதறது?’ குழப்பத்துடன் கேட்டேன்.

‘பெங்களூர்ல ரேஷன் கடையில பியர் விக்கறதா ஒரு நியூஸ் வந்திருக்கு, அதை கலகலப்பா ஒரு கட்டுரையா எழுதிக்கொடு, நானே பப்ளிஷ் பண்றேன்’ என்றார்.

சுயபிரதாபத்துக்கு வெளியே நான் எழுதிய முதல் ‘கட்டுரை’ அதுதான். அதன்பிறகு எழுதியவற்றில் 90%க்குமேல் கட்டுரைகள்தான்.

எழுத்து விஷயத்தில் பா.ரா. சொல்லி நான் எதையும் மறுத்ததில்லை. அதன்பிறகு, இன்றுவரை நான் காதல் கதை எழுதவில்லை.

ஆனால், நாற்பது வயதுக்கு இன்னும் ரெண்டே கால் வருஷம்தான், ஜாக்கிரதை.

Advertisements