PuRkai

புற்கை என்றால், புன்மையான உணவு என்று பொருள்.

அதென்ன புன்மை?

புல் என்றால் தரையில் வளரும் சிறிய, பச்சையான தாவரம்மட்டுமல்ல, அற்பமான எதற்கும் புல் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம், மரத்தோடு ஒப்பிடும்போது அந்தப் பச்சைப் புல்லானது ‘புல்’லியதுதானே?

‘புல்’லர் என்ற சொல்லைக் கேட்டிருப்போம். இழிவானவர்கள்/ சிறியவர்கள் என்று அதற்குப் பொருள்.

அந்த வேர்ச்சொல்லில் இருந்து வரும் இன்னொரு சொல், ‘புற்கை’, அதாவது, சாதாரணமான உணவு, பெரிய சுவை இருக்காது, தயாரிக்க நேரமாகாது, பசி அடங்கும், அவ்வளவுதான். அகராதியில் இதைக் ‘கஞ்சி’ என்கிறார்கள்.

நாலடியாரில் ஒரு பாடல், மனத்துக்குப் பிடிக்காதவர்கள் தங்கப் பாத்திரத்தில் சோறு போட்டு, அதில் சர்க்கரையும் பாலும் போட்டுப் பிசைந்து கொடுத்தாலும், அந்த உணவு இனிக்குமா? அதைவிட, சாதாரணப் பாத்திரத்தில் உப்பில்லாத ‘புற்கை’யை உண்பது நல்லது.

இந்தப் பாடலில் இன்னொரு விசேஷம், ‘புலி நகம்போன்ற சோறு’ என்கிறார்கள். பாஸ்மதி அரிசிபோல் அன்றைக்குப் புழக்கத்தில் இருந்த ஓர் உயர்ந்த ரக அரிசியாக இருக்குமோ?

பொன்கலத்துப் பெய்த புலிஉகிர் வான்புழுக்கல்
அக்காரம் பாலோடு அமரார் கைத்து உண்டலின்,
உப்புஇலிப் புற்கை உயிர்போல் கிளைஞர்மாட்டு
எக்கலத்தானும் இனிது.

Advertisements

Cauvery

கூவல் என்றால் ‘கிணறு’ என்றும் ஒரு பொருள் உண்டாம். இன்று கந்தபுராணத்தில் இச்சொல்லைக் கண்டுகொண்டேன்.

அகத்தியர் சிவனிடம் கேட்கிறார்:

நின் பூசனை நன்று செய்ய நனி தடம், ***கூவல்*** நின்றிடாப் புனல் நீடவும், தென் திசைக்கு ஒன்று ஓர் தீர்த்தம் உதவுக.

அதாவது, ‘பெருமானே, தினமும் உன்னை வணங்கப் புனிதநீர் தேவை, தெற்கே உள்ள பொய்கைகள், ***கிணறு***களில் அவ்வளவு நீர் இல்லை, ஒரு நல்ல ஆறு அங்கே வருமாறு அருள் செய்.’

அகத்தியர் இப்படிச் சொன்னதும், காவிரியாற்றைச் சிவன் தெற்கே அனுப்பியதாகப் புராணம்.