Dhayavuseythu!

இன்று மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருந்த ஆவணத்தில் ஒரு வாக்கியம்: Please provide the name of the director.

இதனை இவ்வாறு மொழிபெயர்த்தேன்: தயவுசெய்து இயக்குநரின் பெயரை வழங்கவும்.

அடுத்த வரிக்குச் செல்வதற்குள் ஏதோ பிசிறுதட்டியது, திரும்ப வாசித்துப்பார்த்துவிட்டு, அசட்டுச்சிரிப்போடு அந்த வரியை இப்படி மாற்றினேன்: இயக்குநரின் பெயரைத் தயவுசெய்து வழங்கவும்.

சின்ன மாற்றம்தான், ஆனால், அந்தத் ’தயவுசெய்து’வை இயக்குநருக்கு அருகே வைத்தால், அவர் ஏதோ பெரியமனசுபண்ணி இயக்கியதுபோல அர்த்தம் வந்துவிடுகிறது. மூல வாசகத்தில் Please என்பது Provideக்கு அருகே இருப்பதுபோல், மொழிபெயர்ப்பிலும் ‘தயவுசெய்து வழங்கவும்’ என்று அவற்றுக்குக் கல்யாணம் செய்துவைத்தால்தான் மிகப் பொருத்தமாக இருக்கிறது.

உதாரணமாக, ‘தயவுசெய்து நான் எழுதியதை வாசியுங்கள்’ என்றால், தயவுசெய்தது நானா, தயவுசெய்யப்போவது நீங்களா?

மைக்கேல்மதனகாமராஜனில் கிரேஸிமோகன் போகிறபோக்கில் இதை அழகாகக் கேலிசெய்துவிட்டுச்சென்றிருப்பார்: ‘மாண்புமிகு குத்துவிளக்கை அமைச்சர் ஏற்றிவைப்பார்கள்.’

Ottaadhu

’வில்லுப்பாட்டுக்காரன்’ என்ற படத்தில் வாலி எழுதி இளையராஜா இசையில் மலேசியா வாசுதேவன் பாடிய ‘தந்தேன் தந்தேன் இசைச் செந்தேன் செந்தேன்’ என்ற பாடல் கேட்டிருப்பீர்கள்.

எந்தச் சொல்லிலும் பாடுகிறவருடைய உதடுகள் ஒட்டாத பாட்டு அது. இந்த அறிமுகத்தோடு அதைக் கேட்டால் பிரமிப்பாக இருக்கும், அறிமுகமின்றிக் கேட்டாலும் இனிமையாகவே இருக்கும்.

உதடு ஒட்டாமல் எழுதுவது அப்படியொன்றும் சிரமமில்லை. ரெண்டே எழுத்துகள்தான்: ப, ம, இந்த இரு குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 26 எழுத்துகளையும் கவனமாகத் தவிர்த்துவிட்டால் போதும்.

இதில் இன்னொரு ட்ரிக்கும் உண்டு. ’ம்’மில் முடியும் சொற்களுக்குப் பக்கத்தில் க, ச அல்லது த குடும்ப எழுத்துகளில் தொடங்கும் சொற்களைக் கொண்டுவந்தால், ம் காணாமல்போய்விடும். உதாரணமாக, ‘நிறம் கண்டேன்’ என்றால் உதடு ஒட்டும், ‘நிறங்கண்டேன்’ என்று எழுதினால் ஒட்டாது. இதேபோல் ‘நிதஞ்சொன்னேன்’, ‘வளந்தந்தாய்’ என்று சமாளிக்கலாம்.

சும்மா சாம்பிளுக்கு, உதடுகள் ஒட்டும் முத்தத்தைப்பற்றி உதடு ஒட்டாத வெண்பா ஒன்று எழுதிப்பார்த்தேன்.

இதழ்நான்(கு) இணைந்தே எழுது கவிதை,
இதஞ்சேர்த்து நெஞ்சில் இயைய, வதனந்தான்
செக்கர்வான் ஒத்துச் சிவந்து சிலிர்த்திடவே,
அக்கணத்தில் ஆசையொ(டு) ஆழ்

இந்த வெண்பாவில் ‘வ’ என்ற எழுத்து வரும்போதெல்லாம் உதடு பல்லில் படும், உ, ஊ, ஒ, ஓ குடும்ப எழுத்துகள் வரும்போதெல்லாம் உதடுகள் ஒட்டுவதுபோல் குவியும், ஆகவே, அந்த எழுத்துகளும் இல்லாமல் எழுதவேண்டும் என்பார்கள் சிலர். அது ரொம்பக் கஷ்டம்.

இதெல்லாம் சும்மா கிம்மிக்ஸ். கவிதை என்பது அதைத்தாண்டி நிற்கவேண்டுமில்லையா?

அதற்கு உதாரணமாக, உதடு ஒட்டாத இந்தத் திருக்குறள்:

யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்

ஒரு பொருள்மீது ஆசையை நீக்கிவிட்டால் போதும், அந்தப் பொருளால் நம் மனத்துக்கு நோவு வராது!

Verkkuru/Viyarkkuru

வியர்க்குரு, வேர்க்குரு: எது சரி?

இந்தக் கோடைக்கு ஏற்ற கேள்விதான்!

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், வியர்க்குரு என்பதுதான் சரி என்பதுபோலவும், வேர்க்குரு என்பது அதன் போலி என்பதுபோலவும் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில் இந்த இரு சொற்களும் இலக்கியத்தில் ஆளப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, சீவக சிந்தாமணியில்:

‘நுண்முத்தம் ஏற்றியாங்கு
மெய்எலாம் வியர்த்து…’

அதாவது, உடலில் நுட்பமான முத்துகளைப்போல வியர்த்தது.

கம்ப ராமாயணத்தில்:

‘ஆர்த்தனர் முறைமுறை அன்பினால், உடல்
போர்த்தன புளகம்; வேர் பொடித்த…’

(ராமன் பிறந்ததைக் கேள்விப்பட்ட மக்கள்) அன்பாலே சத்தமாகக் கத்தினார்கள், அவர்களுடைய உடலில் மயிர்க்கூச்செறிந்தது, வேர்வை பெருகியது…

இந்த இரு வேர்ச்சொற்களிலிருந்து, வியர்த்தது/வேர்த்தது/வியர்வை/வேர்வை/வியர்க்குரு/வேர்க்குரு என்ற சொற்கள் உருவாகியுள்ளன.

அதென்ன ‘குரு’?

‘குருத்து’ என்ற சொல்லைக் கேள்விப்பட்டிருப்போம், செடியில் குருத்து விட்டிருக்கிறது என்றால், துளிர் தோன்றியிருக்கிறது என்று பொருள்.

அதுபோல, உடலில் குருத்துவிடும் புண்ணுக்குக் ‘குரு’ என்ற பெயர் உண்டு. நம்மாழ்வார் எழுதுகிறார்:

’மெல்லியல் ஆக்கைக் கிருமி குருவில் மிளிர்தந்தாங்கே…’

மெல்லிய உடலைக்கொண்ட கிருமி (புழு) ஒரு புண்ணில் மிளிர்ந்ததைப்போலே…

ஆக, வியர்வை/வேர்வையினால் குருத்து வரும் புண், வியர்க்குரு/வேர்க்குரு.

VaNNam

தொல்காப்பியத்தில் செய்யுளியலில் ‘வண்ணம்’ என்று ஒரு பகுதி உள்ளது. பாடலின் நடை எப்படி அமைகிறது என்பதைப்பொறுத்து அதற்கு இருபது வண்ணங்களைக் காட்டுகிறார் தொல்காப்பியர்.

அவற்றில் இரண்டு, குறுஞ்சீர்வண்ணம், நெடுஞ்சீர்வண்ணம்.

குறுஞ்சீர்வண்ணம் என்றால், குறிலெழுத்துகளை வரிசையாக அடுக்கிய நடை. எப்போதாவது ஒற்று வரலாம், நெடிலை முடிந்தவரை தவிர்க்கவேண்டும், நதி உருண்டோடுவதுபோன்ற ஓர் அழகு இந்தப் பாடலுக்கு உண்டு.

உதாரணமாக, கங்கை அமரன் எழுதிய இந்தத் திரைப்பாடல்:

அழகிய நதியென,
அதில்வரும் அலையென
இருமனம் இணைவதென்ன!

நெடுஞ்சீர்வண்ணம் இதற்கு எதிர். அதாவது, நெடில்களை வரிசையாக அடுக்கிய நடை, இதில் குறிலை முடிந்தவரை தவிர்க்கவேண்டும்.

உண்மையில், குறுஞ்சீர்வண்ணத்தைவிட, நெடுஞ்சீர்வண்ணம் ரொம்பக் கஷ்டம் என்று நினைக்கிறேன். எவ்வளவுதான் முயன்றாலும் ஓரிரு சொற்களுக்குப்பிறகு குறில் வந்துவிடுகிறது. எவ்வளவோ யோசித்தும் சினிமாப்பாட்டு உதாரணம் எதுவும் சிக்கவில்லை!

ஆகவே, இலக்கிய உதாரணமே தருகிறேன், அர்த்தம் கேட்காமல் நெடுஞ்சீர்வண்ணத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்காகச் சத்தம் போட்டு வாசித்துவிடுங்கள்:

நீரூர் பாண யாறே காடேம்
நீலூர் காயாப் பூவி யானே
காரூர் பாண மாவே யானே
யாரோ தாமே வாழா மோரே
ஊரூர் பாகா தேரே
பீரூர் தோளாள் பேரூ ராளே.

ஆச்சா, குறுஞ்சீர்வண்ணம், நெடுஞ்சீர்வண்ணத்தில் சும்மா ஜாலியாக ரெண்டு வரி எழுதிப்பாருங்கள். என் முயற்சிகள் இங்கே, குறுஞ்சீருக்குச் சிவன் சுலபமாக வந்துவிட்டார், நெடுஞ்சீருக்குத் திருமால் அத்துணைத் திருப்தியாக அகப்படவில்லை:

நிலவினை நதியினை நிறைத்தனை சடையினில்,
கலத்தினில்* மிதந்தனை, கருத்தினில் புகுந்தனை,
சொலயெழும் பதங்களில் சொகுசுடன் அமர்குவை,
வலம்வரு(ம்) அடியவர் வளம்பெறப் புரிகுவை.

*திருத்தோணியப்பர்:சீகாழி

‘மாலா? எங்கே? மாலா* உனக்கு?’
ஆலாய்**ச் சீறி ஆங்கோர் வீணன்
வேலாய்ப் பாய்ந்தான், வேளே, வந்தாய்,
சூலாய்க் கீறிச் சோகம் தீர்த்தாய்!

*மால்: மயக்கம்
**ஆல்:விஷம்

Mookkilanmun KaNNaadi

ஒருவன் மூக்கறுபட்டு நிற்கிறான். அப்போது, எதிரில் ஒருவன் வருகிறான். ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் ஒரு கண்ணாடியை எடுத்துக்காட்டுகிறான்.

எப்பேர்ப்பட்ட கொடூரம் இது! ஏற்கெனவே தன் குறையை நினைத்து நொந்திருக்கிறவனிடம் அதை நினைவுபடுத்துவதுபோல் கண்ணாடியைக் காட்டலாமா? அக்குறையை அவன் மறப்பதுபோல் அரவணைக்கவேண்டாமா?

ரமணரின் பாடலொன்றில் வரும் அருமையான உவமை இது. சிவனிடம், ‘மூக்கில்லாத என்முன்னே கண்ணாடியாக வந்து நிற்காதே, என்னைத் தூக்கி அணைத்துக்கொள்’ என்கிறார்:

‘மூக்குஇலன்முன் காட்டு முகுரம்ஆகாது எனைத்
தூக்கி அணைந்து அருள் அருணாசலா.’

NaNbaa! NaNba!

தொல்காப்பியத்தில் வரும் சில நுட்பமான வரையறைகளை வாசிக்கும்போது, பழந்தமிழர்கள் மொழியை எந்த அளவுக்கு நுணுக்கமாகச் சிந்தித்துப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்கிற வியப்பு தோன்றும்.

ஓர் எளிய உதாரணம். நண்பன் ஒருவன் இருக்கிறான், அவனை எப்படி அழைப்பீர்கள்?

‘நண்பா, இங்கே வா.’

‘மீசைக்கார நண்பா, உனக்குப் பாசம் அதிகமடா!’

இதைச் சொல்லும் தொல்காப்பியப் பகுதி:

‘அன்என் இறுதி ஆ ஆகும்மே.’

நண்பன் => நண்பு + அன் => நண்பு + ஆ => நண்பா

அடுத்த வரி:

‘அண்மைச் சொல்லிற்கு அகரம் ஆகும்.’

அதாவது, அதே நண்பன் அருகில் இருந்தால், ‘ஆ’ என்று கத்தி அவன் காதைப் பதம் பார்க்கக்கூடாது, ‘அ’ என்று பயன்படுத்தவேண்டும். அதாவது,

நண்பன் => நண்பு + அன் => நண்பு + அ => நண்ப

‘நண்ப, நலமா?’

‘நண்ப, இட்லி சாப்பிடு.’

இதேபோல், தோழன் பக்கத்திலிருந்தால் தோழ, தொலைவிலிருந்தால் தோழா!

சோழனுக்கு? சோழ, சோழா!

ராமனுக்கு? ராம, ராமா!

கண்ணனுக்கு? கண்ண, கண்ணா!

‘அன்’ல் முடியும் உயர்திணைப் பெயர்கள் அனைத்துக்கும் இது பொருந்தும்,

தொல்காப்பியா, நீ(ர்) வாழ்க!

RamaNa!

ரமணர் பாடல்களை வாசிக்கத்தொடங்கினேன், முதல் பாடலிலேயே சந்தம் கிறங்கடிக்கிறது:

அதுவேதல மருணாசலந் தலம்யாவிலு மதிக

மதுபூமியி னிதயம்அறி அதுவேசிவ னிதயப்

பதியாமொரு மருமத்தலம் பதியாமவ னதிலே

வதிவானொளி மலையாநித மருணாசல மெனவே

எனக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை, சத்தம்போட்டு நான்குமுறை படித்துப்பாருங்கள், சந்த அழகை ரசித்தபிறகு, இப்படிப் பிரித்துப் பொருள் புரிந்துகொள்ளுங்கள்:

அதுவே தலம்,

அருணாசலம்,

தலம்யாவிலும் அதிகம் (உயர்ந்தது) அது,

பூமியின் இதயம் அறி,

அதுவே சிவன் இதயப்பதியாம் (இதயத்துக்குப் பிடித்த/ இதயமாகத் திகழ்கிற திருத்தலம்),

ஒரு மருமத்தலம் (ரகசியங்கள் நிறைந்தது),

பதியாம் (தலைவனான) அவன் (சிவபெருமான்),

ஒளிமலையா(க)

நிதம் (ஒவ்வொருநாளும்) அருணாசலம் எனவே அதிலே வதிவான் (விளங்குவான்).

சந்தம் கொஞ்சும் ரமணா!