Bajji

நேற்று வீட்டிலே பஜ்ஜி.

சிறுவயதுமுதல் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பண்டம் இதுதான். யாருக்காவது எதற்கேனும் என் தயவு வேண்டுமென்றால் ரெண்டே ரெண்டு பஜ்ஜி, அதுவும் வெங்காய பஜ்ஜியாக வாங்கித்தந்துவிட்டால் போதும். என்ன உதவி கேட்டாலும் செய்துவிடுவேன்.

வயிற்றுச் சுற்றளவின் அதிகரிப்பைக்கருதி நாக்கு நீளத்தைக் குறைத்துக்கொண்டபிறகும், காப்பியைக்கூட சர்க்கரையின்றிக் குடிக்கப் பழகிக்கொண்டபிறகும், இந்த வேர்க்கடலை, பஜ்ஜி ஆசையைமட்டும் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை.

நேற்றுதான் முதன்முறையாக, கைக்கெட்டும் தூரத்தில் சுடச்சுட பஜ்ஜி இருந்தும், அதன் நறுமணத்தால் நாவினில் சில லிட்டர் எச்சிலூறியும் எடுத்து வாயில் போடவில்லை. ராத்திரி தூங்குமுன் எனக்கு நானே ஒரு சபாஷ் சொல்லிக்கொண்டேன்.

ஆனால், இந்தக் கணம்வரை அந்த பஜ்ஜி மனத்திலிருந்து விலகவில்லை. ‘பஜ்ஜியில்லாமல் ஒரு டயட்டா? என்ன கொடுமை சரவணன் இது!’ என்று முருகப்பெருமானைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அதுநிற்க. நான் சும்மா வேடிக்கை பார்த்தவன். மாவு கலந்து, காய்வெட்டித் தோய்த்துப் பொரித்தெடுத்த மனைவியார், ஒரு மணிநேரம் பஜ்ஜிகளுக்கு மிகப் பக்கத்திலேயே இருந்தும் ஒரு பஜ்ஜிகூட சாப்பிடவில்லை. அவருக்கு இரட்டை சபாஷ்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s