Pon OndRu KaNdaen

’பொன் ஒன்று கண்டேன்’ என்று ஒரு புதிய திரைப்படத்துக்குப் பெயர் சூட்டியிருக்கிறார்கள். இது இலக்கணப்படி சரியா என்று நண்பர் ஐகாரஸ் பிரகாஷ் கேட்டிருந்தார்.

இன்னும் சரியாகச் சொல்வதென்றால், அவருடைய கேள்வி இதுதான்: பொன் என்பது எண்ணக்கூடிய பெயர்ச்சொல்லா? ‘பொன் வளையல் ஒன்று கண்டேன்’ என்று எழுதலாம், காரணம், வளையல் என்பது எண்ணத்தக்கது, ‘பொன் ஒன்று கண்டேன்’ என்று எழுதலாமா?

முதலில், இது கண்ணதாசன் எழுதிய வரி (பொன் ஒன்று கண்டேன், பெண் அங்கு இல்லை). அதைத்தான் படக்குழு தலைப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

கண்ணதாசன் ஏன் அப்படி எழுதினார்?

ஆகுபெயர் என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். ஒன்று இன்னொன்றுக்கு ஆகிவருவது. ‘ஊர் சிரித்தது’ என்றால், ஊர் சிரிக்கவில்லை, அதிலுள்ள மக்கள் சிரித்தார்கள், ஆக ‘ஊர்’ என்ற சொல், ‘ஊர்மக்கள்’ என்ற பொருளில் வருகிறது.

அதுபோல, இங்கே ‘பொன்’ என்பது பொன்போன்ற ஒரு பெண்ணுக்கு உவமையாகிவருகிறது. ‘பொன் ஒன்று கண்டேன்’ என்றால், ‘பொன்போன்ற ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்’ என்று பொருள். இதனை ‘உவமையாகுபெயர்’ என்பார்கள்.

இதற்கு இன்னோர் உதாரணம், புலவர் புலமைப்பித்தனின் இந்த வரிகள்:

‘மான் கண்டேன்,
மான் கண்டேன்,
மானேதான் நான் கண்டேன்,
நான் பெண்ணைக் காணேன்.’

இங்கே ‘மான் கண்டேன்’ என்பது, மான்போன்ற ஒருத்தியைக் கண்டேன் என்ற பொருளில் வரும் உவமையாகுபெயர்.

AgriNai

சான்றோரிடம் ஒரு குறையைச் சொன்னால், உடனே ஆவன செய்வார்கள், ஆனால், கீழானவர்கள் இருக்கிறார்களே, அவர்களுக்கு நாம் சொல்வது விளங்காது (அல்லது, விளங்காததுபோல் நடிப்பார்கள்), அப்புறம் அவர்களை எந்திரத்தில் கரும்பைப் பிழிவதுபோலப் போட்டுப் பிழிந்தால்தான் ஏதாவது செய்வார்கள் என்கிறார் திருவள்ளுவர் (குறள் 1078).

இக்குறளின் முதல் பகுதி, ‘சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர்’, இரண்டாம் பகுதி, ‘கரும்புபோல் கொல்லப் பயன்படும் கீழ்.’

ஆம், ’சொல்லப் பயன்படுவர்’ என்று தொடங்குகிறவர், அதற்கு இயைபாகக் ‘கொல்லப் பயன்படுவர்’ என்று எழுதவில்லை, ‘கொல்லப் பயன்படும்’ என்கிறார், வேண்டுமென்றே உயர்திணையில் தொடங்கி அஃறிணையில் முடிக்கிறார்.

சொன்னதும் செய்யாதவனுக்கு மரியாதை அவ்வளவுதான்!

Kattadanga

ஒரு புத்தகத்தில் ‘கட்டடங்க ஞானம் பெற்றவர்’ என்று ஒரு வரி படித்தேன்.

ஒருவேளை ‘கட்டடங்கள்’ என்று எழுத நினைத்து அப்படி எழுதிவிட்டார்களோ? அவர் பெரிய சிவில் எஞ்சினியராயிருப்பாரோ? அப்படிப்பார்த்தாலும் ‘கட்டடங்களைப்பற்றிய ஞானம் பெற்றவர்’ என்றுதானே வரும்?

குழப்பத்துடன் அகரமுதலியைப்பார்த்தால், ‘கட்டடங்க’ என்றே ஒரு சொல் இருக்கிறது. கட்டு அடங்க: Entirely/முழுமையாக என்று பொருள். ‘கட்டடங்க ஞானம்’ என்றால் முழு அறிவு.

Nonbu

‘நோன்பு’ என்பது எழுத்துத்தமிழ், ‘நோம்பு’ என்பது பேச்சுத்தமிழ் (’என் பிள்ளை’ => ‘எம்புள்ள’ என்பதைப்போல). ’நோம்பி’ என்பது அதன் சிதைந்த வடிவம். ‘நோம்புக்கு’ என்பது ‘நோம்பிக்கு’ என்று திரிந்து, அதிலிருந்து ‘நோம்பி’ வந்திருக்கும் என்பது என் ஊகம்.

எழுத்தைப் பேச்சில் இலகுவாக்கிக்கொள்வது மிகச்சரி. அதற்காகப் பேச்சைப்போல் எழுதத்தொடங்குவது மொழிக்கு ஆபத்து. இப்படியே எழுதிவந்தால், இன்னும் சில வருடங்களில் ‘நோன்பு’, ‘நோம்பு’, ‘நோம்பி’ எது சரி என்று குழப்பம் வந்து சேரும்.

‘நோன்பு’ என்ற அழகான சொல், ’நோவு’/‘நோதல்’ என்பதிலிருந்து வருகிறது, தன்னை நோகவைத்துக்கொள்வது நோன்பு. ‘உண்ணாநோன்பு’ என்றால், உணவை உட்கொள்ளாமல் நோன்பிருப்பது. இஸ்லாமியர்கள் ‘ரமலான் நோன்பு’ இருக்கிறார்கள், அதன் நிறைவில் ‘நோன்புக் கஞ்சி’, அதாவது நோன்பை முறிக்கும் கஞ்சியை உட்கொள்கிறார்கள்.

ஆகவே, நன்கு புழக்கத்திலுள்ள ‘நோன்பு’ என்ற சொல்லைப் புறக்கணிக்கவேண்டாம். பேசும்போது ‘நோம்பு’ என்றும், எழுதும்போது ‘நோன்பு’ என்றும் பயன்படுத்துவதே சரி.

Uthavumpothu

461வது திருக்குறள் இப்படிச்சொல்கிறது:

அழிவதூஉம் ஆவதூஉம் ஆகி வழிபயக்கும்

ஊதியமும் சூழ்ந்து செயல்

அதாவது, எந்தவொரு செயலையும் செய்வதற்குமுன்னால், அதனால் வரக்கூடிய நன்மை, தீமைகளைக் கணக்கிட்டுப்பார்க்கவேண்டும். அவற்றை எடைபோட்டு, அதன் அடிப்படையில் அச்செயலைச் செய்யலாமா, வேண்டாமா என்று தீர்மானிக்கவேண்டும்.

சற்று முன்னே, 103வது திருக்குறள்:

பயன்தூக்கார் செய்த உதவி, நயன்தூக்கின்
நன்மை கடலின் பெரிது

அதாவது, ஒருவர் உதவி கேட்டு வரும்போது, இந்த உதவியைச் செய்வதால் நமக்கு என்ன பயன் என்று யோசிக்காமல் உதவவேண்டும். அத்தகைய உதவி, கடலைவிடப் பெரியது.

எதைச்செய்தாலும் நன்மை, தீமை பார்க்கவேண்டும் என்று சொல்லும் வள்ளுவர், மற்றவர்களுக்கு உதவும்போதுமட்டும், அதனால் நமக்குக் கிடைக்கக்கூடிய நன்மையை(பலனை)க் கருத்தில் கொள்ளவேண்டாம் என்கிறார்!

KuRukku

’குறுமை’ என்பதொரு பண்பு, ‘நெடுமை’க்கு எதிர்ப்பதம்.

‘குறுகுதல்’ என்றால் சிறிதாதல்/குறைதல் என்று பொருள். இது பேச்சுவழக்கில் இன்னமும் உள்ள சொல்தான். ‘கூனிக் குறுகினான்’ என்கிறோம்.

அதேசமயம், குறுகுதல் என்பது அவமானத்துக்குரிய ஒன்றல்ல. ’அணுவைத் துளைத்து ஏழ் கடலைப் புகுத்திக் குறுகத் தரித்த குறள்’ என்று வாசித்திருப்பீர்கள். ‘திருக்குறுங்குடி’ என்ற ஊரில் இறைவன் தன் நெடிய வடிவத்தைக் குறுக்கிக்கொண்டு அமர்ந்தான் என்று வணங்குகிறார்கள்.

குறுமை + தொகை => குறுந்தொகை. அளவில் குறுகிய பாடல்களின் தொகுப்பு.

ஐந்து குறு நூறு => ஐங்குறுநூறு. சிறிய, (தலா) நூறு பாடல்களைக்கொண்ட ஐந்து பகுதிகளின் தொகுப்பு.

ஆக, குறுகுதலும் இயல்புதான். பெருகவேண்டியது பெருகவேண்டும், குறுகவேண்டியது குறுகவேண்டும்.

இடுப்பைக் ‘குறுக்கு’ என்பார்கள். ‘குறுக்கு சிறுத்தவளே’ என்று வைரமுத்து ஒரு பாடலில் எழுதியிருப்பார்.

இந்தப் பெயர் எப்படி வந்திருக்கும் என்று யோசித்தால் சுவையாக இருக்கிறது. மனித உடலமைப்பைப் பார்க்கும்போது இடுப்பு சிறியதாகக் குறுகியுள்ளதால்தான் அதற்கு அந்தப்பெயர் வந்திருக்குமோ?

அல்லது, ‘குறுக்கு’ என்ற சொல்லுக்கு ‘நடுவே’ என்ற பொருளும் உள்ளது. எகா: குறுக்கே நடக்காதே, வட்டத்தின் குறுக்களவு என்ன?

நம் உடலின் நடுவே இடுப்பு இருக்கிறது, அதனால்தான் அதனை ‘இடை’ என்கிறோம், அந்தவகையில் அதற்குக் ‘குறுக்கு’ என்ற பெயர் அமைந்திருக்குமோ?

பெயர்க்காரணம் எதுவாக இருப்பினும் சரி, இடுப்பு சிறுத்திருப்பதே எல்லாருக்கும் நல்லது. உங்கள் நண்பர் வட்டாரத்தில் பெருத்த இடுப்புள்ளவர்களைக் கண்டு, ‘குறுக்கைக் குறுக்கு’ என்று சொல்லுங்கள்.