Arasan Nalli

ஒரு புலவர், பலாமரத்தின் அடியில் களைப்போடு அமர்ந்திருக்கிறார். அவரோடு அவருடைய சுற்றமும் களைத்து உட்கார்ந்திருக்கிறது.

அந்தப் புலவர் தன்னுடைய புலமைக்கேற்ற பரிசு வழங்கும் மன்னனைத் தேடிப் பல நாடுகளில் அலைந்து திரிந்தவர். அங்கெல்லாம் அவருக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே, சோர்ந்துபோய்ப் படுத்திருக்கிறார். குளிர்காலத்தில் பருந்தின் சிறகு பிரிந்து கிடப்பதைப்போல அவருடைய ஆடை கிழிந்து கிடக்கிறது.

அப்போது, அங்கே ஒரு வேடன் வருகிறான். இவருடைய சோர்வைப் பார்க்கிறான், நடந்தது என்ன என்று புரிந்துகொள்கிறான்.

அந்த வேடன் கையில் ஒரு மானை வைத்திருக்கிறான். சற்றுமுன் அவன் வேட்டையாடிய மான் அது. அந்த மானின் இரத்தம் அவனுடைய கால்களில் படிந்திருக்கிறது.

அதேசமயம், அவன் பிழைப்புக்காக வேட்டையாடுகிறவனைப்போல் தோன்றவில்லை. தலையில் மகுடமெல்லாம் அணிந்திருக்கிறான். பெருஞ்செல்வனைப்போலவும் தோன்றுகிறான்.

ஆகவே, புலவர் அவனைக் கைகூப்பித் தொழுதபடி எழுந்து நிற்க முயல்கிறார். அவருடைய களைப்பைப் புரிந்துகொண்ட அவன், ‘வேண்டாம், உட்காருங்கள்’ என்கிறான்.

அவன் கையில், இறைச்சியைச் சுடுகிற கோல் இருக்கிறது. வேட்டையாடிய மானை அதில் வைத்துச் சுடுகிறான். ‘சுற்றத்தாரோடு சேர்ந்து உண்ணுங்கள்’ என்று புலவருக்குத் தருகிறான்.

புலவரும் சுற்றத்தாரும் அந்த மாமிசத்தை உண்கிறார்கள். அது அமிழ்தம்போல் சுவையாக இருக்கிறது. பசி தீர்கிறது. அங்கே மரங்களுக்கிடையே ஓடிக்கொண்டிருந்த அருவியில் குளிர்ந்த நீரைப் பருகுகிறார்கள்.

‘ஐயா, நாங்கள் காட்டு மனிதர்கள், உங்களுக்குத் தரும் அளவுக்குப் பெரிய, விலையுயர்ந்த பொருட்கள் எவையும் எங்களிடம் இல்லை’ என்கிறான் அந்த வேடன். தன் மார்பில் அணிந்திருந்த மாலை, கையிலிருந்த கடகம் என்ற அணிகலன் ஆகியவற்றைக் கொடுக்கிறான்.

புலவர் வியந்துபோகிறார், ‘நீங்கள் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்?’ என்று கேட்கிறார், ‘உங்கள் பெயர் என்ன?’ என்று விசாரிக்கிறார்.

அவன் பதில் சொல்லவில்லை. கிளம்பிச்சென்றுவிடுகிறான்.

புலவர் வியப்போடு நடக்கிறார். வழியில் பார்த்தவர்களிடம் அந்த வேடனைப்பற்றிச் சொல்கிறார். அவர்கள் புரிந்துகொண்டதுபோல் சிரிக்கிறார்கள், ‘ஐயா, நீங்கள் சந்தித்த வேடனின் பெயர் நள்ளி’ என்கிறார்கள், ‘தோட்டிமலையின் அரசன் அவன், பளிங்குபோல் நீர் ஓடுகின்ற வளமான மலைநாட்டை ஆள்பவன்!’

தோட்டிமலை என்பது இன்றைய தொட்டபெட்டா சிகரமாம். மலைபோலவே மனம் உயர்ந்த அரசன். அரசவையில் பாடிப் பரிசு பெறும் புலவர்களின் கதைகளுக்கு மத்தியில், இப்படியோர் அழகான காட்சி. (புறநானூறு பாடல் எண் 150, பாடியவர்: வன்பரணர்)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s