Nakal

’நகல்’ என்ற சொல்லின் பொருள் என்ன?

ஒன்றைப்போன்ற (அசலைப்போன்ற) இன்னொன்று என்ற பொருளில்தான் நாம் இதைப் பயன்படுத்திவருகிறோம். ‘சான்றிதழின் நகலைச் சமர்ப்பித்தேன்’ என்கிறோம், ‘இந்த நடிகரை நகலெடுத்து அவர் நடிக்கிறார்’ என்கிறோம்.

அசல் என்பது உண்மையானது, நகல் என்பது அதைப்போலத் தோன்றும் போலியானது. அசல், நகல் ஆகிய இரு சொற்களுமே பிறமொழிகளிலிருந்து வருவதாகத் தெரிகிறது. ’நகல்’ என்பது அரேபியச்சொல் என்கிறது ஜே. பி. ஃபேப்ரிசியஸ் அகராதி.

’படி’ என்பதை ‘நகல்’ என்பதற்கு இணையான தமிழ்ச்சொல்லாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்: ‘சான்றிதழின் படியைச் சமர்ப்பித்தேன்’, ‘இந்த நடிகரைப் படியெடுத்து அவர் நடிக்கிறார்’, ‘இத்துடன் உங்கள் புகைப்படத்தை ஐந்து படிகள் சேர்க்கவேண்டும்.’

‘போலி’ என்பதையும் ‘நகல்’ என்பதற்கு இணையாகப் பயன்படுத்தலாம். ஒன்றைப்போலிருப்பதால் அது ‘போலி’.

நாம் இன்றைக்குப் ‘போலி’ என்பதை இழிவான பொருளிலேயே அதிகம் பயன்படுத்திவருகிறோம். எடுத்துக்காட்டாக, ‘போலி மருத்துவர்’, ‘போலி மது’, ‘போலிப் புத்தகம்’.

இதற்கு மாறாக, போலி என்பதை மதிப்புப்பொருளிலும் பயன்படுத்தலாம். பிளாஸ்டிக்கில் செய்த மலர்களை ‘மலர்போலி’ எனலாம். பெண்ணின் கண்களை வர்ணிக்கும்போது ’மீன்போலி’/’மான்போலி’ எனலாம். இனிமையாகப் பேசும் ஒருவருடைய பேச்சைத் ’தேன்போலி’ எனலாம்.

அதுநிற்க. மீண்டும் ‘நகல்’க்கு வருவோம்.

‘நகல்’ என்ற சொல் அரபு மொழியிலிருந்து வந்ததாகப் பார்த்தோம். அது ஒருவிதத்தில் சரி, ஒருவிதத்தில் தவறு. ’போலி’ என்ற பொருளில் வரும் ‘நகல்’தான் பிறமொழிச்சொல். வேறு சில பொருட்களில் ‘நகல்’ என்ற சொல் தமிழிலேயே உண்டு.

எடுத்துக்காட்டாக, ‘நகல்’ என்றால் நட்பு. ’நகலானாம் நல்நயம்’ என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

‘நகல்’ என்றால் மகிழ்ச்சி என்ற பொருளும் உண்டு. நகு => நகுதல் => நக்கல் என்பதிலிருந்து நகல் வந்திருக்கலாம். நட்பினால் மகிழ்ச்சி உண்டாகும் என்பதால் விளைந்த ஆகுபெயராகவும் இருக்கலாம்.

பிறரோடு மகிழ்ச்சியாகக் கலந்து பழகவல்லவர்களை ‘நகல்வல்லர்’ என்று அழைக்கிறார் திருவள்ளுவர். ஜெராக்ஸ் கடையில் வேலை செய்பவர்களையும் நாம் அவ்வாறே அழைக்கலாம்.

சில திரைப்பட/தொலைக்காட்சி இயக்குநர்களையும்கூட!

Enaithu

‘எனைத்து’ என்றொரு சொல் இருக்கிறது. பெரும்பாலும் பாடல்களில்மட்டுமே பார்த்திருப்போம். பேச்சுவழக்கில் இப்போது இல்லை.

எடுத்துக்காட்டாக, ‘எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க’ என்கிறார் திருவள்ளுவர். ‘கொஞ்சம்தான் என்றாலும் பரவாயில்லை, நல்லவை காதில் விழட்டுமே!’

அப்படியானால், ‘எனைத்து’ என்றால் ‘மிகக்குறைவான அளவு’ என்று பொருள் எடுத்துக்கொள்ளலாலா?

வாய்ப்பில்லை. அதே திருவள்ளுவர் இன்னொரு குறளில், ‘எனைத்து நினைப்பினும் காயா’ என்கிறார். ‘என் காதலனை எவ்வளவு அதிகமாக நினைத்தாலும் பரவாயில்லை, அவர் கோபிக்கமாட்டார்.’

‘எனைத்து, எனைத்து அது, எப்புறத்தது எந்தை பாதம் எய்தவே’ என்று உருகுகிறார் மாணிக்கவாசகர். ‘எங்கள் தந்தையே, உன்னுடைய திருவடிகளை எட்டுவது எளிய செயலா, அது எப்பேர்ப்பட்ட முயற்சி! என்னால் அளவிடவும் இயலவில்லையே!’

ஆக, ‘எனைத்து’ என்றால் சிறிய அளவு என்றும் சொல்லலாம், பெரிய அளவு என்றும் சொல்லலாம், பொதுவில் அது அளவைக் குறிப்பிடும் ஒரு சொல், எத்தனை, எவ்வளவு, எத்துணை, எனைத்துணை போன்ற சொற்களோடு சேரும்.

இதை அளவுக்குமட்டுமின்றி, ‘எந்தவிதமான’ என்கிற பொருளிலும் பயன்படுத்தலாம். இதற்கும் திருக்குறளில் எடுத்துக்காட்டுண்டு: ‘எனைத்து ஒன்றும் கள்ளாமை காக்க தன் நெஞ்சு’ என்கிறார் வள்ளுவர். அதாவது, எந்தவிதமான பொருளையும் திருடாமல் உன் நெஞ்சைக் காத்துக்கொள். ஒரு வீட்டைத் திருடினாலும் திருட்டுதான், ஒரு குண்டூசியைத் திருடினாலும் திருட்டுதான்.

‘எ’ என்ற எழுத்தில் தொடங்கும் வினாச்சொற்களுக்குப்பதில் ‘அ’, ‘இ’ என்ற சுட்டெழுத்துகளைச் சேர்த்தால் அவை சுட்டுச்சொற்களாக மாறும்:

எது => அது, இது (‘உ’ சேர்த்து ‘உது’ என்றும் எழுதலாம், அது இப்போது வழக்கில் இல்லை.)
எத்தனை => அத்தனை, இத்தனை

அதேபோல், எனைத்து என்பதும் சுட்டுச்சொல்லாகி அனைத்து, இனைத்து என வழங்கும். மேற்கண்ட திருக்குறளிலேயே அதற்கும் எடுத்துக்காட்டைக் காணலாம்:

எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க, அனைத்தானும்
ஆன்ற பெருமை தரும்

கொஞ்சமென்றாலும் நல்லதைக் கேளுங்கள். கேட்ட அளவுக்குப் பெருமை கிடைக்கும். குறைவாகக் கேட்டால் குறைவான பெருமை. அதிகம் கேட்டால் அதிகப் பெருமை!

SoRkaL

வடை ருசிதான். அதையே சாம்பார்/தயிர்/ரசத்தில் ஊறவைத்தால் வேறு பல பரிணாமங்களைக் கொண்டுவிடுகிறது.

பகுபதங்களும் அப்படிதான். அவற்றில் இருக்கும் ‘பகுதி’ (’வேர்ச்சொல்’ என்றும் அழைப்பார்கள்) தன்னளவில் முழுப்பொருள் கொண்ட ஒரு சொல்லாகவே இருக்கும். அதோடு பிற உறுப்புகள் (விகுதி, சந்தி, சாரியை, இடைநிலை, விகாரம்) சேரச்சேர, வேறு பல சொற்கள் உருவாகும். இந்தப் பகுபதங்கள் மற்ற பகுபதங்கள்/பகாப்பதங்களுடன் சேர்ந்து இன்னும் பலப்பல சொற்கள் உருவாகும்.

இங்கே ’உருவாகும்’ என்ற சொல் எதிர்காலத்தில் இருப்பதைக் கவனியுங்கள். பகுபத உறுப்பிலக்கணத்தைக் கற்பது இதற்குமுன் உள்ள சொற்களைப் புரிந்துகொள்வதற்காக இல்லை. புதிய சொற்களை நாமே உருவாக்குவதற்கும் அதுதான் வழி. இதைக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டால், வற்றாத ஊற்றைப்போல் புதுச்சொற்கள் உருவாகிக்கொண்டே இருக்கும். நமது வார்த்தை வளம் அள்ள அள்ளக் குறையாது.

ஆனால், அது தொட்டனைத்து (தோண்டினால்) ஊறும் ஊற்று. தோண்டாமல் பிறமொழிச்சொற்களைப்போல் தமிழ்ச்சொற்களையும் அப்படியே மனப்பாடம் செய்து (காரணம் தெரியாமல் இடுகுறிச்சொற்களைப்போல்) பயன்படுத்தினால், பின்னர் ஒருநாள், ‘இதற்குப் பிறமொழிச்சொற்களையே பயன்படுத்திவிடலாமே’ என்று தோன்றும். காரணம், நம் சொல் என்கிற ஒட்டுதல் நமக்கில்லை. அதற்குக் காரணம், அதன் பொருள் நமக்குத் தெரியவில்லை.

‘டவுன்லோட்’ என்ற சொல்லை எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். ‘தரவிறக்கம்’ என்றால் முழிக்கிறோம். தரவு (data) + இறக்கம் (இறக்குதல்) என்று பிரித்துப் பொருள்சொன்னாலும் ‘இதெல்லாம் யாருக்குப் புரியும்?’ என்கிறோம். ‘டவுன்லோட்’ என்ற சொல் இருபது வருடத்துக்குமுன்னால் யாருக்குப் புரிந்தது? அதைமட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள மனம் வருகிறதே.

’இறங்கு’/‘இறக்கு’ என்பது வேர்ச்சொல்/பகுதி, அத்துடன் ‘அம்’ என்ற விகுதி சேரும்போது, ‘இறக்கம்’ என்ற புதுச்சொல் கிடைக்கிறது. சாலை கீழ்நோக்கி இறங்கிச்செல்லும்போது, ‘ரொம்ப இ(எ)றக்கமா இருக்கு, பார்த்து வண்டியை ஓட்டு’ என்பார்கள். ‘ஏற்றம்’ (ஏறு + அம்) என்ற சொல்லின் எதிர்ச்சொல் இது. மிக இயல்பாக நம் பேச்சில் இடம்பெற்றுக்கொண்டிருந்த சொல்.

அதேபோல், கணிதத்தில் நீளம், அகலம், உயரம் என்ற சொற்களை இயல்பாகப் பயன்படுத்துகிறோம். அவை வெறும் இடுகுறிச்சொற்களா?

* நீள் + அம் => செவ்வகத்தின் நீண்டுசெல்லும் பக்கம் இது, ஆகவே நீளம்
* அகல் + அம் => செவ்வகத்தின் அகன்றுசெல்லும் (விரிந்துசெல்லும்) பக்கம் இது, ஆகவே அகலம்
* உயர் + அம் => உருளை/கனசெவ்வகத்தின் உயர்ந்துசெல்லும் பக்கம் இது, ஆகவே, உயரம்

‘ஆழம்’ என்பதுகூட இப்படி வந்த சொல்தான். ஆழ்ந்துசெல்வது, ஆழ் + அம் => ஆழம்.

இப்படி ‘அம்’ விகுதியை வைத்தே பல்லாயிரம் சொற்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இன்னும் பல்லாயிரத்தை உருவாக்க இடமுண்டு. ஒரு விகுதிக்கே இப்படியென்றால் இன்னும் பலப்பல விகுதிகள் இருக்கின்றன. அவை எத்தனை ஆயிரம் சொற்களைத் தரும்!

ஆக, நம்மிடம் சொற்கள் இல்லை என்பது வெறும் சோம்பேறிப்பேச்சு. தேடவோ புரிந்துகொள்ளவோ நமக்கு நேரமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

அது நிற்க, ‘அகலம்’ என்ற சொல்லுக்குத் தமிழில் ‘மார்பு’ என்ற பொருளும் உண்டு. மார்பு அகன்று/பரந்து விரிந்திருப்பது அழகின்/வீரத்தின் அடையாளம், ஆகவே, அதனை ’அகலம்’ என்றார்கள்.

இதற்கு நேரெதிராக, இடுப்பு குறுகியிருந்தால் அழகு என்ற நம்பிக்கையும் உண்டு. ஆகவே, அதற்குக் ‘குறுக்கு’ (’குறுகியது’) என்றே பெயர்.

பெங்களூரில் பல சாலைகளைக் ‘குறுக்குச் சாலை’ என்றழைப்பார்கள். அங்கே நடமாடும் பெண்டிரை மனத்தில் வைத்தெழுந்த காரணப்பெயரா என்று நானறியேன்.

Parivar

‘பரிவர்’ என்ற சொல்லைக் கற்றுக்கொண்டேன் இன்று. திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதியில் வருகிறது.

பரிவு + அர் => பரிவுள்ளவர், அன்பானவர். எகா: ‘கந்தசாமி என் நண்பர், சின்னசாமி என் அன்பர், பெரியசாமி என் பரிவர்’.

இதை ஆண்பால், பெண்பாலுக்கு மாற்றிப் பரிவன், பரிவி என்றும் பயன்படுத்தலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

Serppan VeRpan

தமிழ் நிலங்கள் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை எனப் பகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தெய்வமும் உண்டு: குறிஞ்சிக்குச் சேயோன் (முருகன்), முல்லைக்கு மாயோன் (திருமால்), மருதத்துக்கு இந்திரன், நெய்தலுக்கு வருணன், பாலைக்குக் கொற்றவை.

இதேபோல், இந்நிலங்களில் உள்ள தலைவர்களை (அதாவது, சிறந்த மனிதர்களை) அழைக்கவும் சொற்கள் உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக:

* வெற்பன் என்றால் குறிஞ்சி நிலத் தலைவன், வெற்பு (மலை) + அன் => மலைநாட்டுத் தலைவன்
* சேர்ப்பன் என்றால் நெய்தல் நிலத் தலைவன், சேர்ப்பு (கடல், நிலம் சேரும் இடம்) + அன் => கடல்/கடற்கரையின் தலைவன்

அகப்பாடல்கள் எந்தத் திணையில் அமைந்திருக்கின்றனவோ அந்தத் திணைக்குரிய பெயரால்தான் தலைவனை அழைப்பார்கள். இது ஒரு மரபு.

‘மணந்த பேராயா’ என்று தொடங்கும் திருவாய்மொழிப் பாடலில், #நம்மாழ்வார் திருமாலைப் ‘பாற்கடல் சேர்ப்பா’ என்று அழைக்கிறார். முல்லை நிலத்தின் தெய்வமாக இருப்பினும், பாற்கடலிலே திருத்துயில் கொள்வதைக் குறிப்பிட்டு அழகாகச் ‘சேர்ப்பன்’ என்கிறார்!

இன்னொரு பாடலில், அதே திருமாலை ‘திருவேங்கட வெற்பன்’ என்கிறார் #நம்மாழ்வார் . திருவேங்கடம் (திருப்பதி) மலைப்பகுதியல்லவா? ஆகவே, முல்லை நிலத்தெய்வத்தை இப்போது குறிஞ்சித் தலைவனுக்குரிய ‘வெற்பன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கிறார்.