Naalai Namadhe

கமலஹாசன் தொடங்கவிருக்கும் அரசியல் கட்சியின் சுவரொட்டிகள், அறிவிப்புகளில் எங்கும் ‘நாளை நமதே’ என்ற வரிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. அதுதான் கட்சியின் பெயரா என்று தெரியவில்லை.

அது நிற்க. ‘நாளை நமதே’ என்ற இந்தத் தன்னம்பிக்கை தரும் வரியை எழுதியவர் வாலி. ஆனால் அதே பெயர்கொண்ட ஒரு திரைப்படத்திற்காகதான் அவர் இந்த வரியை எழுதினார் என்பதால், இதனை முதலில் சிந்தித்தவர் இன்னொருவராக(அநேகமாக எம்.ஜி.ஆர்.)தான் இருக்கும்.

‘நம்மது’ என்ற சொல்தான் ‘நமது’ என்று திரிகிறது. ‘உன்னது’ என்பதை ‘உனது’ என்றும், ‘என்னது’ என்பதை ‘எனது’ என்றும் சொல்வதைப்போல.

‘நாளை நமது’ என்று சொன்னாலும், அதே தன்னம்பிக்கை வந்துவிடுகிறது. ஆனால் அது வெறும் செய்தித்தாள் தலைப்பைப்போல் வறண்டிருக்கிறது. கருத்தைமட்டுமே தெரிவிக்கிறது, உணர்ச்சியை இல்லை. அத்துடன் ஓர் ஏகாரத்தைச் சேர்த்து ‘நாளை நமதே’ என்று சொல்லும்போது அதன் தாக்கம் அதிகமாகிறது. தமிழ் இலக்கணத்தில் இதனைத் ‘தேற்றம்’ என்பார்கள்.

‘தேற்றம்’ என்றால், தெளிவுபடுத்தல், ’இவளே என் காதலி’, ‘இவனே முதல் மாணவன்’, ‘இவரே எங்கள் தலைவர்’ என்பதுபோன்ற சொற்றொடர்களில் உள்ள ‘ஏ’காரத்தைக் கவனியுங்கள், காதலி யார், முதல் மாணவர் யார், தலைவர் யார் என்கிற கேள்விக்கான பதிலைத் துணிவாகத் தெளிவுபடுத்துவதால் இதற்குத் ‘தேற்ற ஏகாரம்’ என்று பெயர்.

இதேபோல் இன்னும் சிலவகை ஏகாரங்கள் உள்ளன:

1. பிரிநிலை ஏகாரம்: ஒன்றை மற்றவற்றிலிருந்து பிரித்துக்காட்டுவது: இந்த ஊரில் அவளே அழகி
2. வினா ஏகாரம்: கேள்வி கேட்பது: இந்த உணவு வீட்டில் சமைத்ததுதானே?
3. சிறப்பு ஏகாரம்: ஒன்றைச் சிறப்பித்துக் காட்டுவது: இந்தக் கொடுமையைக் கண்டால் காந்தியே தடியெடுத்துவிடுவார்
4. இழிவு ஏகாரம்: ஒன்றை இழிவுபடுத்திக் காட்டுவது: இந்த உணவை நாயே தின்னாது

Advertisements

Thaamboolam

புன்னகையில் மின்சாரம்
பொங்கவரும் முத்தாரம்
அள்ளியெடுக்க!

இப்படி முதல் வரி எழுதியாயிற்று. இது ‘அள்ளியெடுக்க’ என்று நிறைவடைவதால் இரண்டாம் வரியைக் ‘கிள்ளியெடுக்க’ என்று முடித்தால்தான் ஓசை நயம் நன்றாயிருக்கும். அதற்குப் பொருத்தமாக முந்தைய நான்கு சொற்களை எழுதவேண்டும். கிள்ளினால் வலிக்கும், அந்த வலி தெரியாதபடி அது செல்லக்கிள்ளலாகவும் இருக்கவேண்டும். வாலி எப்படி அழகாகவும் குறும்பாகவும் சொல் கோக்கிறார் பாருங்கள்.

கன்னமெனும் தாம்பாளம்
கொண்டுவரும் தாம்பூலம்
கிள்ளியெடுக்க!

அது நிற்க, முதல் வரியில் வரும் ‘மின்சாரம்’ நாம் நன்கறிந்த Electricity அல்ல, மின்னலின் சாரம்!

தமிழில் ‘மின்’ என்ற சொல்லே மின்னலைக் குறிக்கும். ’மின்புரை காதன்’ என்று சிவபெருமானைப் பாடுவார் திருஞானசம்பந்தர். அதாவது மின்னல்போல் ஒளிவீசும் காதணியை அணிந்தவர்.

கம்பனில் இலக்குவனைக் குறிக்கும் வர்ணனையொன்று, ‘மின் நிலை வில்லினான்’ என்பது, மின்னல்போல ஒளிரும் வில்லை ஏந்தியவன்.

‘மின்னொளியில் மலர்வன தாழம்பூக்கள்’ என்று ஒரு திரைப்படப்பாடலில் எழுதியிருப்பார் வைரமுத்து, இங்கே மின்னொளி என்பது Electric Light அல்ல, மின்னல் ஒளி.

மின்னல் ஒளிக்கும் தாழம்பூவுக்கும் என்ன தொடர்பு?

சூரியனைக்கண்டால் தாமரை மலரும் என்பதுபோல, மின்னல் வெட்டினால் தாழம்பூ பூக்கும் என்றொரு நம்பிக்கை. இதை இன்னும் சில திரைப்பாடல்களிலும் பார்க்கலாம்.

முதன்முதலாக இக்கருத்தைத் திரைப்படத்தில் எழுதியவர் சுரதா. ’நாடோடி மன்னன்’ படத்தில் ’மின்னல் கண்டு தாழை மலர்வதுபோல…’ என்று எழுதிய அவர், இதற்குக் குறுந்தொகையில் ஆதாரம் இருப்பதாகச் சொல்கிறார். ஆனால் எந்தப்பாடல் என்று தெரியவில்லை.

மறுபடி வாலியின் பாட்டுக்கு வருவோம். மின்னலின் சாரம்போலொரு செறிந்த புன்னகை உதட்டில் பொங்க முத்துமாலையாக(முத்து ஆரம்)த் தலைவி வருகிறாள், அள்ளியெடுப்பதும் கன்னத் தாம்பாளத்தில் தாம்பூலத்தைக் கிள்ளியெடுப்பதும் தலைவன் சமர்த்து!

Contronyms

ஆங்கிலத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரு பொருள்களைத் தரும் ஒரே சொல்லை ‘Contronym’ என்று அழைக்கிறார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, ‘Consult’ என்ற சொல் ஆலோசனை தருவதையும் குறிக்கும், ஆலோசனை பெறுவதையும் குறிக்கும். இப்படி இன்னும் பல இருக்கின்றன. கூகுள் செய்தால் வியப்போடு வாசிக்கலாம்.
 
தமிழிலும் Contronyms உண்டு. சட்டென்று நினைவுக்கு வரும் சொற்கள்:
 
1. அயல்: அருகே உள்ளது என்று ஒரு பொருள், தொலைவில் (புறத்தே) உள்ளது என்று இன்னொரு பொருள்
2. நிழல்: ஒளியில்லாத கரிய பிம்பம் என்று ஒரு பொருள், ஒளி என்று இன்னொரு பொருள்
 
Contronymsஐத் தமிழில் எப்படி அழைப்பது? முரண்பொருட்சொற்கள் என்றா?

Thaanaga

’தானா சேர்ந்த கூட்டம்’ என்ற திரைப்படத்தின் பெயர் சரியா? ’தானா’க்குப்பிறகு ‘ச்’ வரவேண்டுமல்லவா? அது பேச்சுவழக்கு என்பதால் இலக்கணம் பின்பற்றப்படவில்லையா?

முதலில், பேச்சுவழக்காகவே இருந்தாலும் அதை எழுதும்போது இலக்கணத்தைப் பின்பற்றவேண்டும். ஆகவே, ‘தானாச் சேர்ந்த கூட்டம்’ என்று எழுதுவதுதான் முறை.

இதுவொன்றும் இலக்கணவிரும்பிகள் போட்ட கட்டாய விதிமுறையல்ல. பேச்சுவழக்கிலேயே நாம் அங்கே ‘ச்’சன்னாவைச் சேர்த்துதான் பேசுகிறோம், ஆகவே எழுதும்போதும் அதைப் பின்பற்றுகிறோம்.

இதை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக யோசித்தால், ’சேர்ந்த’ என்ற சொல்லைச் சிலர் Cherntha என்று உச்சரிப்பார்கள், சிலர் Serntha (ஸேர்ந்த) என்று உச்சரிப்பார்கள். இதைப்பொறுத்துப் பேச்சில் ‘ச்’ சேர்ந்துவிடும், அல்லது சேராது:

தானாச் சேர்ந்த கூட்டம் (ச் வரும்)
தானா ஸேர்ந்த கூட்டம் (ச் வராது)

மேற்கண்ட இரண்டையும் சொல்லிப்பாருங்கள், முதல் சொற்றொடரில் தானாகவே நீங்கள் ‘ச்’ சேர்த்துவிடுவீர்கள். ஆகவே எழுதும்போதும் சேர்ப்பீர்கள்.

‘தானாக’ என்பதுதான் இங்கே ‘தானா’ என்று சுருங்கியுள்ளது. ‘ஆக’ விகுதிக்குப்பதில் ‘ஆ’ என்ற விகுதியைப் பயன்படுத்துகிறோம்.

* நானாகச் செய்தேன் => நானாச் செஞ்சேன்
* அவராகச் சொன்னார் => அவராச் சொன்னார்
* முதல்வராகப் பதவியேற்றார் => முதல்வராப் பதவியேத்தார்
* மழையாகப் பெய்தது => மழையாப் பெஞ்சிச்சு

இங்கே ‘ஆக’ என்பதற்குப்பதில் ‘ஆய்’ என்ற விகுதியையும் பயன்படுத்துவதுண்டு, அப்போதும் வலி மிகும் (நானாய்ச் செஞ்சேன், அவராய்ச் சொன்னார்), ஆனால் ‘ஏ’, ’ஆவே’, ‘ஆகவே’ போன்ற விகுதிகளைப் பயன்படுத்தினால் வலி மிகாது (நானே செஞ்சேன், நானாவே செஞ்சேன், நானாகவே செஞ்சேன்).

சுருக்கமாகச் சொன்னால்:

* ’ஆக’, ’ஆ’, ’ஆய்’ விகுதிகள்: வலி மிகும்: தானாகச் சேர்ந்த கூட்டம், தானாச் சேர்ந்த கூட்டம், தானாய்ச் சேர்ந்த கூட்டம்
* ’ஏ’, ‘ஆவே’, ’ஆகவே’ விகுதிகள்: வலி மிகாது: தானே சேர்ந்த கூட்டம், தானாவே சேர்ந்த கூட்டம், தானாகவே சேர்ந்த கூட்டம்

Kadalmallai

முன்பொருகாலத்தில் மாமல்லபுரம் பரபரப்பான துறைமுகமாக இயங்கியிருக்கிறது. அங்கே வந்துசென்ற கப்பல்கள்/மரக்கலங்களைத் #திருமங்கையாழ்வார் அழகாக வர்ணிக்கிறார்:

‘புலன்கொள் நிதிக்குவையோடு புழைக்கை மா களிற்று இனமும்
நலம்கொள் நவமணிக்குவையும் சுமந்து எங்கும் நான்று ஒசிந்து
கலங்கள் இயங்கும் மல்லைக் கடல்மல்லை…’

‘நான்று ஒசிந்து’ என்ற விவரிப்பைத் திரும்பத்திரும்ப வாசித்து மகிழலாம். ‘நான்று’ என்றால் தொங்குதல், ‘ஒசிதல்’ என்றால் ஒரு பூங்கொடியைப்போல் அழகாக வளைதல், இவ்விரு சொற்களையும் சேர்த்துப்பார்க்கும்போது நாமே மாமல்லபுரக்கரையில் நிற்கிறோம், கடலில் அலைகளுக்கிடையே மரக்கலங்கள் அழகாக ஆடி, அசைந்து வருகிற காட்சியைப் பார்க்கிறோம்.

அந்தப் பெருமைக்குரிய கப்பல்களில் ஐம்புலன்களைக் கவரும் நிதிக்குவியல்கள், தும்பிக்கை யானைக்கூட்டங்கள், நலம் தரும் நவமணிக்குவியல்களெல்லாம் இருக்கின்றன, ’அவற்றையெல்லாம் பார்த்து ஆசைப்படாதே’ என்று தன் நெஞ்சுக்குச் சொல்கிறார் ஆழ்வார், ’கரையில் தலசயனப்பெருமாள் இருக்கிறார், கப்பலில் வரும் நிதிமீது விருப்பமின்றிக் கரையிலுள்ள இவர்மீது விருப்பம்வைத்து வலம் வருகிற அன்பர்களைப் பார், அவர்களை வலம் வந்து வணங்கு’ என்கிறார்:

‘…கடல்மல்லைத் தலசயனம்
வலம்கொள் மனத்தார், அவரை வலம்கொள் என் மடநெஞ்சே.’

Thattuvadai

நேற்று மங்கை ஒரு சந்தேகம் கேட்டாள். ‘அப்பா, இந்த ஸ்னாக்ஸுக்குப் பேரு தட்டையா, தட்டுவடையா?’

அவள் கையிலிருந்த தின்பண்டம் தட்டையான வடிவத்திலிருப்பதால் அதன் பெயர் தட்டை, தட்டப்பட்டு வடைபோல் பொரித்தெடுக்கப்படுவதால் அதன் பெயர் தட்டுவடை. இரண்டும் ஒன்றுதான் என்று அவளுக்கு விளக்கினேன்.

‘கையால தட்டற வடை, அதனால தட்டுவடை, சரியா?’ என்றாள் உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காக.

‘ஆமா.’

அவள் சற்றே யோசித்துவிட்டு ‘அன்னிக்குக் கொத்துபரோட்டாவுக்கு விளக்கம் சொன்னியே, அதுவும் தட்டுவடையும் தமிழ்ல ஒரே கிராமர் ரூலா?’ என்று கேட்டாள்.

நான் திகைத்துப்போய்விட்டேன். தமிழைப் பேச, எழுத்துக்கூட்டிப்படிக்கமட்டுமே அறிந்த, தமிழ் இலக்கணத்தில் ஒரு வரியும் படித்திராத பத்துவயதுச் சிறுமியிடமிருந்து இப்படியொரு கேள்வியை நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

கொத்தப்படும் பரோட்டா கொத்துபரோட்டா, தட்டப்படும் வடை தட்டுவடை, இவை இரண்டும் வினைத்தொகை என்ற இலக்கணவகையின்கீழ் வரும்.

மங்கைக்கு அந்தப் பெயர் (அலுவல்மொழியில் சொல்வதென்றால், Technical Term) தெரியவில்லை, ஆனால், ‘செய்யப்படும் பொருள் => செய்பொருள்’ என்கிற சூத்திரம் பிடிபட்டுவிட்டது, என்றைக்கோ கேட்ட கொத்துபரோட்டாவையும் இன்று கேட்ட தட்டுவடையையும் ஒரே கிண்ணத்தில் போட்டுச் சுவைக்கிறாள். அவள் தொல்காப்பியமோ நன்னூலோ வாசிக்க வாய்ப்புகள் குறைவு. ஆனால், தான் கேட்பவற்றிலிருந்தே தமிழ் இலக்கணத்தைப் புரிந்துகொள்வாள், பழகிக்கொள்வாள்.

‘இலக்கணம் என்பது வெறுமனே சூத்திரங்களில் இல்லை, சொல்லிப்பார்த்தால் சரி, தவறு தெரிந்துவிடும்’ என்ற என்னுடைய நம்பிக்கை இதனால் மேலும் வலுப்பட்டது.

UNmai Selvam

யோவ், பெரியாளுங்க உன்னைப் புகழ்ந்து பேசறாங்க, வெளிநாட்டுக் கார்ல ஜம்முன்னு ஊர் சுத்தறே, அதையெல்லாம் நினைச்சுக் கர்வப்படாதே, இதெல்லாம் உண்மையிலே பெரிய விஷயமே இல்லை, சான்றோர்கள் இதைச் செல்வம்ன்னு ஒத்துக்கமாட்டாங்க,

அப்ப உண்மையான செல்வம் எது, தெரியுமா?

உன்னைத் தேடி வர்றவங்களுக்கு உதவி பண்ணு. அந்தப் பண்புதான் செல்வம். மத்ததெல்லாம் சும்மா.

‘நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்
செல்வம் அன்று…
சான்றோர் செல்வம் என்பது, சேர்ந்தோர்
புன்கண் அஞ்சும் பண்பின்
மென்கண் செல்வம்.’

(மிளைகிழான் நல்வேட்டனார், நற்றிணை 210)