Pesa VanthavargaL

அவன் காதலைச்சொல்ல வருகிறான்; அவளைப் பார்க்கிறான்; வாய் திறக்கிறது; சொற்கள் வரவில்லை. பின்னணியில் அவனுடைய மனத்தின் குரல் ஒலிக்கிறது, தயக்கத்தையும் உருக்கத்தையும் கலந்து பிசைந்த ராஜ மெட்டு, கண்ணதாசன் வரிகள்:

‘நான் பேசவந்தேன்,
சொல்லத்தான் ஓர் வார்த்தை இல்லை.’

அவளுடைய நிலைமையும் அதுதான். ‘மணிமணியாகப் பேசுகிறவன், நீயே பேசாமலிருக்கிறாய், நீ தராமல் எனக்கேது சொல்?’ என்கிறாள்:

‘உன் வாய்மொழி,
மணிவாசகம்,
நீ சொல்லாமல் என் நெஞ்சில் சொல்லில்லை.’

மனிதன் பேசுவதற்குமுன் ஒலிக்குறிப்புகளாகதான் சத்தமெழுப்பிக்கொண்டிருந்தான். இப்போதும் நம் மொழியில் அதுபோன்ற சொற்கள் இரட்டைக்கிளவிகளாக இருக்கின்றன. பேச வார்த்தையில்லாத இவர்களுக்காகப் படபட, சலசல, கலகல, பளபள என இரட்டைக்கிளவிகளைச் சரணத்தில் அடுக்குகிறார் கண்ணதாசன்:

‘ஏழிசை பாடும் இமைகள் இரண்டும்
படபடபடவென வரும் பாவங்கள்!
ஆலிலைமீது தழுவிடும் காற்று
சலசலசலவென வரும் கீதங்கள்!
கார்குழல் மேகம், மூடிய நெஞ்சில்
கலகலகலவென வரும் எண்ணங்கள்!
ஓவியம் தீட்டிக் காட்டிடும் கன்னம்
பளபளபளவென வரும் கிண்ணங்கள்!’

இதையெல்லாம் பேசினாலும், அவர்களுடைய நாணம் தீரவில்லை, மௌனம் நடுவில் ஒரு திரையாக இருக்கிறது, ‘இந்த மௌனம்தான் நமக்கிடையில் தூது பேசுமோ’ என்கிறான் அவன்:

‘குலமகள் நாணம்
உடன்வரும்போது,
மௌனமே இறைவன் தூது!’

அவளோ பேசாமலிருக்கிறாள், இவனோ புரியாமலிருக்கிறான், இருவருக்குமிடையில் போதைமட்டும் குறையவில்லை:

‘ஒரு கிளி ஊமை,
ஒரு கிளி பேதை,
இடையில் தீராத போதை!’

அவளுடைய கண்கள், ‘காதலைச் சொல்’ என்கின்றன, நெஞ்சோ ‘சொல்லாதே, நில்’ என்கிறது. இதைக் கவிஞர் இப்படி எழுதுகிறார்:

‘சொல் எனக் கண்ணும்,
நில் என நெஞ்சும்
சொல்வதே பெண்ணின் தொல்லை.’

இதைப் பாடலில் கொண்டுவரும்போது இளையராஜா ஒரு சிறு விளையாட்டை நுழைக்கிறார். ‘சொல் எனக் கண்ணும்’ என்ற வரிகளுக்குப்பின் ஓர் இடைவெளி விடுகிறார், கண்கள் சொல்வதை வாய் கேட்டுவிடுமோ என்று நாம் மகிழும்போது, ‘நில் என நெஞ்சும்’ என்ற வரியைக் கோக்கிறார், ‘போச்சுடா’ என்று நாம் உச்சுக்கொட்டுகிறோம்.

அத்துடன் நிறுத்தவில்லை, மறுபடியும் ‘சொல் எனக் கண்ணும், நில் என நெஞ்சும்’ என்ற வரிகளைக் கோத்து இவை திரும்பத்திரும்ப நிகழ்வதான முடிவிலித் தோற்றத்தை உண்டாக்குகிறார். கண்கள் தூண்டத் தூண்ட, நெஞ்சம் தடுக்கத் தடுக்க… அவள் படும் பாட்டையெல்லாம் ‘சொல்வதே பெண்ணின் தொல்லை’ என்ற வரியில் மொத்தமாக இறக்கிவைக்கிறார். ஜானகி அதை அற்புதமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

இந்தத் தொல்லைக்கு முடிவுண்டா? கவிஞர் மிக அழகான ஓர் உவமையுடன் முத்தாய்ப்பு வைக்கிறார்:

‘சிறுகதை ஓர்நாள்
தொடர்கதை ஆனால்,
அதுதான் ஆனந்த எல்லை!’

நான் பிறக்குமுன் வெளியான படம் இது. திரையில் இப்பாடல் எப்படித் தோன்றியது என்று நான் கண்டதில்லை, அது அவசியமில்லை, எனக்கு முழுப்பாடலையும் ராஜாவும் கண்ணதாசனும் எஸ்பிபியும் எஸ். ஜானகியும் காட்சிப்படுத்திவிட்டார்கள்.

42 வருடங்களாகியும் இந்தப் பாடல் இன்றைக்கும் புத்தம்புதிதாக இருக்கிறது, இந்த ஆனந்தத்துக்கேது எல்லை?

Advertisements

Vaaymozhintha

‘சுந்தரி, கண்ணாலொரு சேதி’ என்ற புகழ்பெற்ற பாடலின் சரணத்தில் ஒரு வரி, தன்னைப் பிரிந்து சென்ற காதலனை நோக்கிக் காதலி பாடுவதாக வாலி இப்படி எழுதியிருப்பார்:

‘வாய்மொழிந்த வார்த்தை யாவும்

காற்றில் போனால் நியாயமா?’

ஆரம்பத்தில் இதை ‘வாய் மொழிந்த’ என்று படித்துக்கொண்டிருந்தேன், அதாவது, ‘பிரிந்து சென்ற காதலனே, விரைவில் திரும்பி வந்துவிடுவேன் என்று நீ வாயால் சொன்ன சொற்களெல்லாம் காற்றில் போகலாமா?’

பின்னர் சில பழம்பாடல்களில் ‘வாய்மொழிந்த’, ‘வாய்மொழிதல்’, ‘வாய்மொழிந்தான்’ போன்ற பயன்பாடுகளைப் பார்த்தேன். இதற்கு வேறு சிறப்புப்பொருள் இருக்குமா என்கிற ஐயம் வந்தது.

பட்டினப்பாலையில் வணிகர்களைப்பற்றி இப்படி ஒரு விவரிப்பு வருகிறது: ‘வடு அஞ்சி வாய்மொழிந்து…’

பொதுவாக வணிகம் செய்வோருடைய சொற்கள்மீது நமக்கொரு தயக்கம் இருக்கும். இன்றைக்கு ஒரு பேச்சு, நாளைக்கு ஒரு பேச்சு என்று லாபம் கருதிப் பொய் சொல்வார்களோ என்று யோசிப்போம். அவர்களை முழுமையாக நம்ப மறுப்போம்.

ஆனால், நல்ல வணிகர்கள் பழிக்கு அஞ்சுவார்கள், உண்மையைமட்டும் பேசுவார்கள். அதைத்தான் ‘வடு அஞ்சி வாய்மொழிந்து’ என்ற பயன்பாடு குறிக்கிறது.

இந்தப் பின்னணியோடு அகரமுதலியைப் பார்த்தால், ‘வாய்மொழிதல்’ என்பதற்குப் ‘பேசுதல்’ என்ற பொதுப்பொருளையும், நடுநிலையோடு உண்மையைப் பேசுதல் என்ற சிறப்புப்பொருளையும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.

அவ்வகையில், ‘வாய்மொழிந்த’ என்றால், ‘வாயால் சொன்ன’ என்கிற இயல்பான பொருளோடு, ‘உண்மையாகச் சொன்ன’ என்ற அழுத்தமும் சேர்கிறது. ‘நீ சொன்னதை உண்மை என நான் நம்பினேனே, அச்சொற்கள் காற்றில்போகலாமா?’ என்று அப்பெண் ஏங்கிக் கேட்கிறாள்.

அது நிற்க, மேற்சொன்ன பட்டினப்பாலை வரிகள் ஒரு வணிகருக்குரிய இலக்கணத்தை அழகாகச் சொல்கின்றன. அப்பகுதியை முழுமையாக வாசித்தால் சுவையாக இருக்கும்:

‘வடு அஞ்சி வாய்மொழிந்து,

தமவும் பிறவும் ஒப்ப நாடி,

கொள்வதூஉம் மிகை கொடாது,

கொடுப்பதூஉம் குறை கொடாது

பல்பண்டம் பகர்ந்து வீசும்…’

வணிகர்கள் பழிக்கு அஞ்சி, உண்மையைமட்டும் பேசுவார்கள், தங்கள் பொருளை எப்படி மதிப்பார்களோ அதேபோல் பிறருடைய பொருளையும் மதிப்பார்கள், பிறரிடம் பொருட்களை வாங்கும்போது உரிய விலை தருவார்கள், பேராசையால் மிகுதியாக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள், அதேபோல் பிறருக்குப் பொருட்களை விற்கும்போது குறைத்துத் தரமாட்டார்கள், அவர்களுக்கு உரியதைத் தருவார்கள், இப்படிப் பலவிதமான பொருட்களை விலை கூறி விற்பார்கள்.

இன்றைய வணிகர்கள்/வணிக நிறுவனங்கள் இப்படிதான் நடக்கின்றனவா?

SeetRam Virumbi Vanthavar

‘நீ கோவக்காரன்ய்யா, அதான் உன்கிட்ட எனக்குப் பிடிச்ச விஷயம்’ என்று யாராவது சொல்வார்களா?

#திருமங்கையாழ்வார் சொல்கிறார், ‘அரங்கரே, குளத்தில் இறங்கிப் பூப்பறித்துக்கொண்டிருந்த கஜேந்திரன் என்ற யானையின் காலை முதலை கவ்வியது, அப்போது அந்த யானை உங்களை நினைத்தது, உடனே விரைந்து வந்து முதலையைக் கொன்றீர்கள், அந்தக் கோபத்தை அறிந்தேன், உங்கள் திருவடிகளை நாடி வந்தேன்’ என்கிறார்.

அடியவர்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்கள்மீது அவருக்குக் கோபமுண்டு, அதை அறிந்து அவரை நாடுகிறார் ஆழ்வார்.

இந்தப் பாடலின் அழகைப்பாருங்கள், சொற்கோப்பும் கவித்திறனும் ‘சீற்றம்’ என்கிற சொல் அங்கே அமர்ந்து உண்டாக்குகிற கலவையான உணர்ச்சிகளும் அபாரம்!

கடிகொள் பூம்பொழில் காமரு பொய்கை வைகு தாமரை வாங்கிய வேழம்
முடியும்வண்ணம் ஓர் முழு வலி முதலை பற்ற, மற்று அது நின் சரண் நினைப்ப
கொடிய வாய் விலங்கின் உயிர் மலங்கக் கொண்ட சீற்றம் ஒன்று உண்டு, உளது அறிந்து உன்
அடியனேனும் வந்து அடி இணை அடைந்தேன், அணி பொழில் திரு அரங்கத்து அம்மானே.

Windu

நிகண்டுகள் என்பவை ஒரே பொருளைக் குறிக்கும் பல சொற்களைத் தொகுத்துக்கூறும். எடுத்துக்காட்டாக, பிங்கல நிகண்டு, திவாகர நிகண்டு போன்றவற்றைச் சொல்லலாம்.

பிங்கல நிகண்டில் காற்றைக் குறிக்கும் பல சொற்கள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. அநிலம், வாடை, மாருதம், வாயு, கோதை, கால் என்று நீளும் இந்தப் பட்டியலில், ‘விண்டு’ என்ற ஒரு சொல்லும் இருக்கிறது. இதிலிருந்துதான் Wind வந்திருக்குமோ!

Kuyil

மாமரத்தில் ஒரு குயில் அமர்ந்திருக்கிறது. அங்குள்ள தளிர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. அந்தத் தளிர்களின் அழகிய வண்ணம் அந்தக் குயிலை மயக்குகிறது, ‘இந்தத் தளிர்களைக் கொத்தித் தின்னலாமா?’ என்று யோசிக்கிறது.

அந்த இளங்குயிலின் தாய் இதைப் புரிந்துகொண்டுவிடுகிறது, ‘ஏய், அந்தத் தளிரெல்லாம் பார்க்கறதுக்குதான் அழகு, கொத்தினாத் துவர்க்கும்!’ என்கிறது.

இளங்குயில் கேட்குமா? ‘அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, நான் மாந்தளிரைத் தின்னாகணும்’ என்று ஒரு தளிரைக் கொத்துகிறது, ஆவலோடு சாப்பிடுகிறது.

மறுகணம், அதன் முகம் மாறிவிடுகிறது. ‘அடடா, இப்படித் துவர்க்குதே. அம்மா சொன்னது சரிதான்போல!’

இப்போது, தாய்க்குயில் சிரிக்கிறது, ‘அப்பவே சொன்னேன், கேட்டியா?’ என்கிறது, ‘சரி சரி, பறந்துபோய் அந்தப் பலாப்பழத்துல இருக்கிற தேனைக்குடி, துவர்ப்புச்சுவை மாறிடும்!’

#திருமங்கையாழ்வார் பாசுரத்தில் வரும் இளங்குயில் இது. தாய்க்குயில் என்னுடைய சிறு கற்பனை:

‘மாம்பொழில் தளிர் கோதிய மடக்குயில், வாய் அது துவர்ப்பு எய்த
தீம் பலங்கனித் தேன் அது நுகர் திருவெள்ளறை நின்றானே!’

2 Ruubaay

இன்றைக்கு ஓர் ஆவணத்தை அச்சிடுவதற்காகக் கடைக்குச் சென்றிருந்தேன்.

ஆவணம் என்ன ஆவணம், ஒரே ஒரு தாள்தான். அதை அச்சிட 3 ரூபாய் கட்டணம், அதனை இணையத்திலிருந்து இறக்குவதற்குக் குறைந்தபட்ச வாடகை 5 ரூபாய், ஆகமொத்தம் எட்டு ரூபாய்.

நான் ஆவணத்தைத் தரவிறக்கி அச்சிட்டு எடுத்துக்கொண்டேன், அதைக் கவனமாகக் கணினியிலிருந்து அழித்துவிட்டுக் கடைக்காரரிடம் பத்து ரூபாய் கொடுத்தேன்.

‘அஞ்சும் மூணும் எட்டு’ என்றார் அவர். ‘ரெண்டு ரூபாய் சில்லறை இல்லையே.’

‘பரவாயில்லை, அடுத்தமுறை வாங்கிக்கறேன்’ என்றேன் நான்.

அவருக்கு அது மகிழ்ச்சியில்லை, ‘உங்ககிட்ட எட்டு ரூபாய் இருக்கான்னு பாருங்களேன்’ என்றார்.

பையில் தேடினேன், சில சில்லறைக்காசுகள் கிடைத்தன. ஆனால் எட்டு ரூபாய் தேறவில்லை.

‘பரவாயில்லை, இருக்கிறதைக் கொடுங்க’ என்றார் அவர்.

‘நாலு ரூபாய்தாங்க இருக்கு’ என்றேன், ‘பாதிக்குப் பாதி தள்ளுபடி தர்றதுக்கு இதென்ன சூப்பர் மார்க்கெட்டா?’

அவர் சிரித்தார், ‘என்கிட்ட ரெண்டு ரூபாய் இல்லையே.’

‘இருக்கட்டும்ங்க, நான் பக்கத்துலதான் இருக்கேன், அடுத்தவாட்டி இந்தப்பக்கம் வரும்போது வாங்கிக்கறேன்.’

‘ஒருவேளை நான் அப்போ கடையில இல்லைன்னா?’, சட்டென்று எழுந்தார் அவர். பணப்பையைத் திறந்து தேடினார், பரபரவென்று அலமாரியில், இழுப்பறையில் தேடினார், பக்கத்து மேசை, கணினி விசைப்பலகையின் கீழே, ரசீதுப்புத்தகத்துக்குள் என்று எங்கெங்கோ தொடர்ந்து தேடினார். ஒரு நாணயம்கூட அகப்படவில்லை.

‘கொஞ்சம் பொறுங்க’ என்று பக்கத்திலிருந்த பெட்டிக்கடைகளுக்கு ஓடினார் அவர். ‘ப்ரோ, ரெண்டு ரூபா இருந்தாக் கொடுங்களேன்.’

இந்த நேரம் பார்த்து அவர்களிடமும் சில்லறை இல்லை. ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிவந்தார்.

அவருடைய பரபரப்பு எனக்கு விநோதமாக இருந்தது. ‘ரெண்டு ரூபாய்தானே, விடுங்க, அப்புறமாப் பார்த்துக்கலாம்’ என்றேன்.

‘சரி’ என்றார் திருப்தியில்லாமல். நான் கடையிலிருந்து வெளியேறினேன்.

நான்கு படிகள் இறங்குவதற்குள், ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று பின்னாலிருந்து அவர் குரல் கேட்டது. குடுகுடுவென்று ஓடிவந்தார். கையில் ஒரு தூய வெள்ளை அலுவலுறை. ‘இந்தாங்க, அந்த டாகுமென்ட்டை இதுல போட்டு எடுத்துகிட்டுப்போங்க.’

புன்னகையோடு வாங்கிக்கொண்டேன். அவர் முகத்திலும் நிறைவு.

இத்தனை பெரிய நகரத்தில் இரண்டு ரூபாய் பெரிய விஷயமில்லைதான்; ஆனால் இவரைப்போன்ற இளைஞர்களைச் சந்திப்பது எளிதன்று!

24 MaNinera OLiparappu

இப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சி சானல்கள் நாள்முழுக்க நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்புகின்றன. ’24 மணிநேர ஒளிபரப்பு’ என்று பெருமையடித்துக்கொள்கின்றன.

இதுவொன்றும் புதிய விஷயமில்லை, அந்தக்காலத்திலேயே நம் ஊரில் ’24 மணிநேர ஒளிபரப்பு’ இருந்ததாகச் சொல்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்*:

‘தூணில் பதித்த பல் மணிகளின் ஒளியால்

விடி, பகல், இரவு என்று அறிவு அரிதாய திருவெள்ளியங்குடி.’

திருவெள்ளியங்குடியில் உள்ள வீடுகளின் தூண்களில் பலவிதமான மணிகள் பதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன; அவை நாள்முழுக்க ஒளியைப் பரப்புகின்றன; அதனால், எந்நேரமும் எங்கும் வெளிச்சம்தான், எது பகல், எது இரவு, எப்போது பொழுது விடிகிறது என்று எதுவும் தெரிவதில்லையாம்!