Muthal SambaLam

என்னுடைய முதல் வேலை, ஒரு மாதத்தின் ஆறாந்தேதியில் தொடங்கியது.

இது ஓர் அவசியமற்ற புள்ளிவிவரமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் இதனால் பல பொருளாதாரத் தாக்கங்கள் உண்டு.

ஆறாந்தேதி வேலை தொடங்குகிறது என்றால், அடுத்த இருபத்தைந்து நாட்களுக்கு ‘முதல் சம்பளம்’ வரப்போவதில்லை என்று பொருள். ஆகவே, கையில் வைத்திருக்கும் பணத்தை வைத்துச் சுமார் ஒரு மாத்துக்குத் தாக்குப்பிடிக்கவேண்டும் என்று பொருள்.

நானும் இழுத்துப்பிடித்துச் சமாளித்தேன், மாதக்கடைசியில் கொஞ்சம் நெருக்கடி. ஒரு தோழியிடம் கடன் வாங்கினேன்.

பெரிய தொகையில்லை. நானூறு ரூபாய் என்று நினைவு. ஆனால் அப்போது அதுவே பெரிய உதவியாக இருந்தது.

அந்தத் தோழியும் அதே ஆறாந்தேதி என்னோடு வேலையில் சேர்ந்தவர்தான். ஆனால் அவர் எப்படியோ கையிலிருந்த பணத்தைச் சிக்கனமாகச் செலவழித்து மிச்சப்படுத்தியிருந்தார், இன்னொருவருக்குக் கடன் தரும் அளவுக்கு.

அந்த மாதத்தின் 31ம் தேதி, எனக்கு முதல் சம்பளம் வந்தது. ஏடிஎம் வசதியெல்லாம் அப்போது இல்லை. ஆகவே, சம்பளப்பணத்தை எடுப்பதற்காக வங்கிக்குச் சென்று வரிசையில் நின்றேன்.

சிறிதுநேரத்தில், என்னுடைய முதல் சம்பளத்தை வாங்கிக்கொண்டேன். மகிழ்ச்சியோடு வெளியே வந்தபோது, எனக்குக் கடன் தந்த தோழியைப் பார்த்தேன். அவருக்கும் இதுதானே முதல் சம்பளம்; அதை எடுப்பதற்காக வங்கிக்கு வந்திருந்தார்.

அவரைப் பார்த்தவுடன், சட்டென்று ஓடிச்சென்று நன்றி சொன்னேன். அந்த நானூறு ரூபாயைக் கொடுத்தேன்.

ஆனால், அவர் அதை வாங்கிக்கொள்ளவில்லை, ‘சம்பளப்பணமா?’ என்றார் அமைதியாக.

‘ஆமா, பின்னே?’

‘முதல் சம்பளம்தானே.’

‘ஆமா. அதுக்கென்ன?’

‘முதல் சம்பளத்துல முதல் செலவாக் கடனைத் திருப்பிக்கொடுப்பியா? முட்டாள்’ என்றார் அவர். ‘போய் அம்மாவுக்கு எதாவது பரிசு வாங்கு. என் கடனை நாளைக்குத் திருப்பித்தரலாம்’ என்று சொல்லிவிட்டு வங்கிக்குள் நுழைந்தார்.

இது நடந்து இருபது வருடங்களாகிவிட்டன. இப்போது யோசித்தாலும், நான் செய்ததும் தவறில்லை, அவர் சொன்னதும் தவறில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. இரண்டும் எப்படிச் சாத்தியம் என்று புரியவில்லை.

Advertisements

Arasan

அரசன் தன்னுடைய மக்களை எந்தத் துன்பங்களிலிருந்து காக்கவேண்டும்? பெரியபுராணத்தில் மனுநீதிச்சோழன் இதைச் சொல்வதாக எழுதுகிறார் சேக்கிழார்:

1. தன்னால் வரும் துன்பங்கள்
2. தன்னுடைய பரிவாரங்களால் வரும் துன்பங்கள்
3. பகைவரால் வரும் துன்பங்கள்
4. கள்வரால் வரும் துன்பங்கள்
5. பிற உயிர்களால் வரும் துன்பங்கள்

வரிசையைக் கவனியுங்கள்: ஓர் அரசன், மக்களுக்குத் தன்னாலும் தன்னோடு இருக்கும் நண்பர்கள், உறவினர்கள், அமைச்சர்கள், அதிகாரிகளாலும் ஏற்படக்கூடிய துன்பங்களிலிருந்து மக்களைக் காக்கவேண்டும். அதை முதலில் சொல்லிவிட்டு, அதன்பிறகுதான் பகைவர், கள்வர், காட்டு மிருகங்கள் செய்யும் துன்பங்களைச் சொல்கிறார்!

‘மாநிலம் காவலன் ஆவான்
மன்னுயிர் காக்கும்காலை,
தான் அதனுக்கு இடையூறு
தன்னால், தன் பரிசனத்தால்,
ஊனம் மிகு பகைத்திறத்தால்,
கள்வராய், உயிர்கள்தம்மால்
ஆன பயம் ஐந்தும் தீர்த்து
அறம் காப்பான் அல்லனோ!’

PunmuRuval

சிரிப்புக்கும் புன்முறுவலுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

புன்(ல்) + முறுவல் = புன்முறுவல்

இங்கே ‘புன்’/’புல்’ என்ற சொல் ‘புன்மை’, அதாவது, சிறுமையை, குறைவான அளவைக் குறிக்கிறது. புன்முறுவல் என்றால், சிறு முறுவல்.

‘புன்னகை’ என்பது புன்(ல்) + நகை என்று பிரியும். ஆகவே, ‘இந்தப் புன்னகை என்ன விலை’ என்று காதலியையும் கேட்கலாம், பிளாட்ஃபாரத்தில் பாய் விரித்துச் சிறு நகைகளை விற்கும் கடைக்காரர்களையும் கேட்கலாம்.

‘முள் நுனை தோன்றாமை முறுவல்’ என்கிறது கலித்தொகை. முள் போன்ற பற்களின் நுனி தெரியாதபடி சிரிப்பதுதான் முறுவலாம்.

ஆக, புன்முறுவல் என்பது பற்கள் சற்றே வெளித்தெரிகிற, அல்லது பற்களே தெரியாதபடி உதட்டாலே சிரிக்கிற குறுஞ்சிரிப்பு எனலாம்.

Perukku

’பெருக்கு’ என்ற சொல், ‘பெருகு’/’பெருகுதல்’ என்ற சொல்லிலிருந்து வருகிறது. ’பெருகுதல்’ என்றால் அதிகரித்தல், ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகியது, வீட்டில் செல்வம் பெருகுகிறது, நாட்டில் பயிர்கள் பெருகும்.

‘பெருகுதல்’ என்பது தன்வினை (தானே செய்தல்), ‘பெருக்குதல்’ என்பது பிறவினை (பிறர் செய்தல்). ‘அவனிடம் செல்வம் பெருகியது’, ‘அவன் செல்வத்தைப் பெருக்கினான்’ ஆகிய சொற்றொடர்களை ஒப்பிட்டுப்பார்த்தால் புரியும்.

‘பெருக்கு’ என்ற கட்டளையை நாம் கணக்குப்பாடத்தில்தான் அதிகம் பார்த்திருப்போம்: எட்டை ஒன்பதால் பெருக்கு என்றால், எட்டை ஒன்பது மடங்காக ஆக்கு, அதனை ஒரு மிகப் பெரிய எண்ணாக அதிகரிக்கச்செய் என்று பொருள்.

’குப்பையைப் பெருக்கு’ என்றால், குப்பையை அதிகமாக்கு என்று பொருளில்லை. வீட்டில் வெவ்வேறு இடங்களில் இருக்கிற குப்பையை ஒரே இடத்தில் பெருக்கி வெளியேற்று என்ற பொருளில் அந்தக் கட்டளை அமைந்திருக்கலாம்.

‘ஆடிப்பெருக்கு’ என்பதில் வரும் ‘பெருக்கு’ கட்டளைச்சொல் அன்று. அதுவொரு பெயர்ச்சொல்.

சில நேரங்களில், வினைச் சொற்கள்/ கட்டளைச் சொற்கள் அப்படியே பெயர்ச்சொற்களாக ஆவதுண்டு. எடுத்துக்காட்டாக:

* வளை => கட்டளைச்சொல் (இந்தக் கம்பியை வளை, வளைக்கப்பட்ட நகைக்கும் அதுவே பெயர் (அழகிய வளை அணிந்தாள்)
* கிளை => கட்டளைச்சொல் (கிளைத்துச்செல்), அப்படிக் கிளைத்துச்சென்ற பொருளுக்கும் அதுவே பெயர் (மரக்கிளை)
* நறுக்கு => கட்டளைச்சொல் (நறுக்கிச் சிறிதாக்கு), அப்படி நறுக்கப்பட்ட துண்டுக்கும் அதுவே பெயர் (காகித நறுக்கு)
* சுழல், சுழி => கட்டளைச்சொல் (சுழன்று செல்), அப்படிச் சுழன்று செல்லும் அமைப்புக்கும் அதுவே பெயர் (நீர்ச்சுழல், நீர்ச்சுழி)

இதுபோலவே, ‘பெருக்கு’ என்ற கட்டளைச்சொல் பெருக்கப்படுவதற்கும் பொருந்துகிறது. ‘நீர்ப்பெருக்கு’ என்றால், (மழையாலே) பெருக்கப்பட்ட நீர்/வெள்ளம். ‘ஆடிப்பெருக்கு’ என்றால், ஆடி மாதத்திலே பெருக்கப்பட்ட நீர்/வெள்ளம். இதைப் ‘பெருக்கம்’ என்றும் அழைக்கலாம் (பெருக்கு + அம்).

’பெறுகு’ (பெருகுதல்) என்பதன் எதிர்ச்சொல் ‘அருகு’ (அருகுதல்). ஆகவே, ‘பெருக்கம்’ என்பதன் எதிர்ச்சொல் ‘அருக்கம்’.

திருநாவுக்கரசர் தேவாரப்பாடலொன்றில் சிவனை ’அருக்கமாய், பெருக்கம் ஆகி’ என்று பாடுகிறார். இதன் பொருள், நுட்பத்திலும் நுட்பம் (மிக அருகியவன்) சிவனே, பெரிதிலும் பெரிதும் (மிகப் பெருகியவன்) சிவனே.

ஆடிப்பெருக்கில் அந்த ஆத்திசூடி அருளால் அனைத்துத் துயரங்களும் அருகட்டும்!

NiRutham

‘வேலை நிறுத்தம்’ என்ற சொல்லே எனக்குப் பிடிக்காது என்று அறிவித்திருக்கிறார் ரஜினிகாந்த்.

அழகான சொல்தானே? ரஜினிக்கு ஏன் பிடிக்கவில்லையாம்?

’நிறுத்து’ என்ற கட்டளைச்சொல்லிலிருந்து ‘நிறுத்தம்’ என்ற சொல் வருகிறது. ’சுருக்கு’ என்பதிலிருந்து சுருக்கம், ‘அழுத்து’ என்பதிலிருந்து ‘அழுத்தம்’, ‘திருப்பு’ என்பதிலிருந்து ‘திருப்பம்’ வருவதுபோல.

’நிறுத்தம்’ என்ற சொல்லின் பொருள், நிறுத்துதல், நிறுத்திவைத்தல்; ’வேலை நிறுத்தம்’ என்றால், (ஏதோ ஒரு கோரிக்கையை முன்வைத்து) வேலையை நிறுத்துதல். இதேபோல் ‘மின்சார நிறுத்தம்’ என்பார்கள், ‘குடிநீர் நிறுத்தம்’ என்பார்கள். Pause என்ற சொல்லைத் தமிழில் ‘இடைநிறுத்தம்’ என்று மொழிபெயர்ப்பதுண்டு.

இதே சொல், ‘நிறுத்தும் இடம்’ என்கிற பொருளிலும் வரும். எகா: பேருந்து நிறுத்தம்.

Udaivathu

சில பாடல்கள் சொற்கோப்பினால் முதலில் கவரும். அதன்பிறகுதான் பொருளைச் சிந்திப்போம்.

எடுத்துக்காட்டாக, நம்மாழ்வாரின் இந்தப் பாடல்:

அடைவதும் அணி ஆர் மலர் மங்கை தோள்,
மிடைவதும் அசுரர்க்கு வெம்போர்களே,
கடைவதும் கடலுள் அமுதம்

திருமால் அடைவது, அழகிய தாமரை மலரிலே வீற்றிருக்கும் திருமகளின் தோள்களை, அவர் மிடைவது (புரிவது) அசுரர்களோடு கடுமையான போர்களை, அவர் கடைவது பாற்கடலிலே அமுதத்தை … இந்த மூன்று அடிகளையும் இனிய இசையோடு ஒழுங்குறப் படித்தபிறகு, நாம் நான்காவது அடியாக என்ன எதிர்பார்ப்போம்? திருமால் தானே செய்த இன்னொரு செயலைத்தானே?

நம்மாழ்வாரும் அப்படிதான் வருகிறார், ஆனால் நாம் சற்றும் எதிர்பாராதபடி சட்டென்று கியர் மாற்றிவிடுகிறார், இப்படி:

அடைவதும் அணி ஆர் மலர் மங்கை தோள்,
மிடைவதும் அசுரர்க்கு வெம்போர்களே,
கடைவதும் கடலுள் அமுதம், என் மனம்
உடைவதும் அவர்க்கே ஒருங்காகவே.

இங்கே ‘உடைவதும்’ என்பதும் திருமால் செயல்தான். ஆனால் அதனை அவர் செய்யவில்லை, அவரால் அது நிகழ்கிறது. மனம் உடைந்த ஒருவர்தான் மீதமுள்ள அடைவது, மிடைவது, கடைவதை எண்ணி ஏங்குகிறார் என்று காணும்போது சொற்கோப்பைத் தாண்டி உணர்வுகள் நம்மை ஆக்கிரமித்துவிடுகின்றன.

நான்கு அடிகளையும் இன்னொருமுறை நிதானமாகப் படித்துப்பாருங்கள், ஈற்றடியில் ஒரு மாயம் நிகழ்வதைக் காணலாம்.

இதில் இன்னொரு நயம், ‘உடைவது’ என்ற சொல்லோடு, ‘ஒருங்கு’ என்ற சொல்லை இணைத்த முரண் தொடை.

‘உடைதல்’ என்பது ஒன்றைப் பலவாகப் பிரித்தல், ‘ஒருங்குதிரட்டுதல்’ என்பது பலவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்தல், அந்த இரண்டையும் இணைத்து, ‘அந்தப் பெருமான் என் மனத்தை மொத்தமாக உடைத்துவிட்டான்’ என்கிறார் நம்மாழ்வார்.

Pilguthal

சிவனின் திருவடி எப்படியிருக்கும்?

’நனைந்ததுபோல் ஈரமாக இருந்தது’ என்கிறார் திருநாவுக்கரசர்.

சிவனின் திருமுடியில்தானே கங்கை நதி இருக்கிறது? திருவடி எப்படி நனைந்தது? இந்த விஷயம் திருநாவுக்கரசருக்கு எப்படித் தெரியும்?

வானோர்களெல்லாம் சிவனின் திருவடியைத் தேடி நெருங்கி வந்து வணங்குகிறார்களாம். அவர்கள் தங்களுடைய தலையில் வைத்திருந்த பலவிதமான மலர்கள் அங்கே விழுகின்றனவாம். அவற்றிலிருந்து வழியும் தேனில் அவருடைய திருவடிகள் நனைந்திருக்கின்றனவாம். அத்தகைய திருவடியை அவர் என் தலையில் வைத்தார் என்கிறார் திருநாவுக்கரசர். திருநல்லூர் பெருமான்மீது பாடிய பாடல் இது.

இங்கே அவர் ‘பில்கி’ என்றோர் அழகிய சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். ‘பில்குதல்’ என்றால் ஒழுகுதல் என்று பொருள்.

’சிறந்து வானோர்
இனம் துருவி மணிமகுடத்து ஏறத் துற்ற
இன மலர்கள் போது அவிழ்ந்து மதுவாய்ப் பில்கி
நனைந்து அனைய திருவடி என் தலைமேல் வைத்தார்
நல்லூர் எம் பெருமானார் நல்லவாறே.’