N, L, R

நண்பர் ஒருவருடைய கேள்வி:

//தற்போதைய தமிழ் பயன்பாட்டில், ர் என்னும் விகுதி, மரியாதையை வெளிப்படுத்த பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆனால், எனக்கு என்னமோ இத்தகு பயன்பாடு நவீன வழக்கமே என்று தோன்றுகிறது. ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், கம்பன் என அனைவரும் இறைவனை ன் விகுதியுடனே அழைத்துள்ளனர். பெயர்களும் ன் விகுதியுடனே பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறேன். இராமன், கண்ணன், சிவன், கம்பன் என்பனவற்றைப் பாருங்கள்.

ர் விகுதியை மரியாதைக்காகப் பயன்படுத்துவது நவீன வழக்கமா, இலக்கணத்தில் இதற்கு இடமுள்ளதா?//

என் பதில்:

மரியாதைப்பன்மை இலக்கணத்தில் உண்டு, அரசர் என்ற சொல்லே அதற்கு எடுத்துக்காட்டு,

அதேசமயம், இறைவனை ‘ன்’ விகுதியில் அழைப்பதில் எந்த மரியாதைக்குறைவும் இல்லை,

சொல்லப்போனால் தனிநபர்களைக்கூட ‘ன்’ போட்டு அழைக்கலாம், ஆனால் நம் பழக்கத்தால் அது மரியாதைக்குறைவாகக் கருதப்படுகிறது, ஆகவே தவிர்க்கிறோம்,

வேடிக்கையான விஷயம், தந்தையை ‘அவன்’ என்று சொல்லத் தயங்குகிற நாம், தாயை ‘அவ(ள்)’ என்று சொல்லத் தயங்குவதில்லை, உண்மையில் இரண்டுமே மரியாதையான சொற்கள்தான்.

ஆணை ‘ன்’ போட்டு அழைக்கலாம், பெண்ணை ‘ள்’ போட்டு அழைக்கலாம், இரண்டிலும் Implicit மரியாதை உண்டு. ‘அவர்’ என்பது Explicit மரியாதை. ஆகவே, வம்பு எதற்கு என்று வயதில், பதவியில் பெரியவர்களை ‘ர்’ போட்டு அழைத்துவிடுகிறோம்.

Advertisements

Santhippu

ஓர் உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கிறேன். நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எதிரே இருக்கும் நாற்காலியில் ஒருவர் வந்து அமர்கிறார். அவர் ட்விட்டரில் என்னுடைய நல்ல நண்பர். ஓரிருமுறை நேரில் சந்தித்திருக்கிறோம்.

சென்ற மாதத்தில் ஒருநாள், நாங்கள் இருவரும் சந்திப்பதாகத் திட்டமிட்டோம். அதுபற்றி ட்விட்டரில் பேசிக்கொண்டோம். எந்தத் தேதியில், எந்த இடத்தில் சந்திப்பது என்று தீர்மானித்தோம்.

ஆனால் அன்றைக்கு நல்ல மழை. ஆகவே, ‘பரவாயில்லை, இன்னொருநாள் சந்தித்துக்கொள்ளலாம்’ என்று அதே ட்விட்டரில் பேசிக்கொண்டோம். அதன்பிறகு, எங்கள் இருவருக்குமே அது மறந்துபோய்விட்டது.

இப்போது, என்னெதிரே அவர் வந்து அமர்ந்திருக்கிறார்.

நான் என்ன செய்திருக்கவேண்டும்? சட்டென்று எழுந்து சென்று அவருக்கு ஒரு ‘ஹலோ’ சொல்லியிருக்கவேண்டுமல்லவா?

ஆனால், என் கை அனிச்சையாகச் செல்பேசியைத் தொடுகிறது. அதிலிருக்கும் ட்விட்டர் செயலியைத் திறந்து அவருக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பலாம் என்று நினைக்கிறேன். ‘சென்ற மாதம் நாம் சந்திப்பதாகத் திட்டமிட்டோமே, நீங்களும் மறந்துவிட்டீர்களா? இந்த வாரம் சந்திக்கலாமா?’

இப்படி நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தபோதே, அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டார். ‘ஹல்ல்ல்லோ’ என்றபடி எழுந்து வந்துவிட்டார். அதன்பிறகு நாங்கள் இயல்பாகப் பேசத்தொடங்கினோம்.

ஆனால், அந்தக் கணத்தின் அதிர்ச்சியை என்னால் இதுவரை மறக்கமுடியவில்லை. நான் அவர் முகத்தைப் பார்க்கிறேன், ஆனால் அவர் எதிரில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்ற உண்மை என் மூளைக்குச் செல்லவே இல்லை. அவரோடு ட்விட்டரில் உரையாடவேண்டும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

இதற்கு ஒரு காரணம், சமூக வலைத்தளங்களின் தாக்கம். இன்னொரு காரணம், நம் மனம் இயங்கும் விதம்.

’இயக்கத்திலிருக்கும் ஒரு பொருளின்மீது புற விசை எதுவும் செயல்படாவிட்டால், அந்தப் பொருள் தன் இயக்கத்தை மாற்றிக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து அதேபோல் சீராக இயங்கும்’ என்கிறது நியூட்டனின் முதல் இயக்க விதி. மனித மனத்துக்கும் இது பொருந்தும்போலிருக்கிறது: என்னைப்பொறுத்தவரை இவருடனான ட்விட்டர் உரையாடல் இன்னும் நிறைவடையவில்லை, ஆகவே, அவர் நேரில் இருப்பதைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் அவருடன் ட்விட்டரில் தொடர்ந்து உரையாடுவதையே என் மனம் விரும்புகிறது.

அவர் எழுந்து வந்து ‘ஹலோ’ சொன்னதும், அந்தப் புற விசை என்னுடைய ட்விட்டர் இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டது. நேரில் அவரோடு உரையாடத்தொடங்குகிறேன்.

இன்னொரு காரணம், நான் ஒரு To Do Person. அலுவல், தனிப்பட்ட வேலைகள் அனைத்தையும் என் மனத்தில் To Doக்களாகதான் சேமித்துவைத்திருக்கிறேன். அந்த To Doவைப் பூர்த்தி செய்து டிக் போட்டால் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். ஏதேனும் ஒரு To Do பூர்த்தியாகாவிட்டால் அது என் மனத்தில் கொக்கிபோட்டு அமர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது, உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

அதனால்தான், அந்த நண்பரைப் பார்த்ததும், அவரோடு உரையாடவேண்டும் என்பதைவிட, முன்பு செய்யாமல் விட்ட To Doவைத் திரும்பத் திறக்கவேண்டும் என்று என் மனம் நினைக்கிறது. அவர் எதிரே அமர்ந்திருந்தாலும், ‘அவரை என்றைக்குச் சந்திக்கலாம்?’ என்று கேள்வி கேட்டு நாட்காட்டியை நிரப்பப்பார்க்கிறது.

IthaN

இன்று கற்றுக்கொண்ட புதிய பழந்தமிழ்ச்சொல், இதண்/இதணம்.

வயல்களைக் காவல் காக்கும் பெண்கள் அமர்வதற்காக உயரத்தில் கட்டப்படும் பரண்போன்ற அமைப்பு இது.

திருமங்கையாழ்வார் திருவேங்கடமலையை விவரிக்கும்போது ‘குறமாதர் நீள் இதணந்தொறும் செம்புனம் அவை காவல்கொள் திருவேங்கடம்’ என்கிறார். ‘உயரத்தில் இருக்கும் இதணங்களிலே குறத்தியர்கள் அமர்ந்தபடி சிறந்த வயல்களைக் காவல் காக்கும் மலை, திருவேங்கடம்.’

சங்க இலக்கியத்திலும் இச்சொல் உள்ளது. திணைமாலை நூற்றைம்பதில் கணிமேதாவியார் பயன்படுத்துகிறார்:

‘வருக்கை வள மலையுள் மாதரும் யானும்
இருக்கை இதண் மேலேம் ஆக, பருக் கைக்
கடாஅம் மால் யானை கடிந்தானை அல்லால்
தொடாஅவால் என் தோழி தோள்.’

ஒரு பெண்ணுக்கு அவளுடைய பெற்றோர் மாப்பிள்ளை பார்க்கிறார்கள், அப்போது அவளுடைய தோழி அவர்களிடம் பேசுகிறாள், ‘இவள் ஏற்கெனவே ஒருவன்மீது காதல்கொண்டுவிட்டாள், வேறு மாப்பிள்ளை தேடாதீர்கள்’ என்கிறாள்.

யார் அவன்?

தோழி விவரிக்கிறாள், ‘ஒருநாள், பலாமரங்கள் நிறைந்த வளமான மலையிலே நானும் என் தோழியும் வயலைக் காவல் காக்கச் சென்றிருந்தோம், மேலே பரண்மீது அமர்ந்திருந்தோம்.’

’அப்போது பெரிய தும்பிக்கையைக்கொண்ட மதயானை ஒன்று பாய்ந்து வந்தது, அது எங்களைத் தாக்காமல் ஒருவன் காப்பாற்றினான், அவன்மீது என் தோழி காதல் கொண்டுவிட்டாள், அவனுடைய தோளைத்தவிர இன்னோர் ஆணின் தோளை அவள் தொடமாட்டாள்.’

Sollin NeeLam

ஒரு சொல்லின் நீளம் என்ன?

மைக்ரோசாஃப்ட் எக்ஸெல் பயன்படுத்துவோருக்குத் தெரியும். LEN() என்ற சூத்திரத்தைக்கொண்டு சொல்லின் நீளத்தை எளிதாக அளந்துவிடலாம்.

ஆனால் உண்மையில், ஒரு சொல்லில் எத்தனை எழுத்துகள் உள்ளன, எத்தனை மாத்திரைகள் உள்ளன, எத்தனை அசைகள் உள்ளன, அதைச் சொல்ல எத்தனை விநாடிகள் தேவைப்படுகின்றன என்பதைப்பொறுத்தெல்லாம் அதன் நீளம் தீர்மானமாவதில்லை. அது தெரிவிக்கும் கருத்தே சொல்லின் நீளத்தைத் தீர்மானிக்கிறது.

‘இல்லை என்று சொல்ல ஒரு கணம் போதும்,

இல்லை என்ற சொல்லைத் தாங்குவதென்றால்

இன்னும் இன்னும் எனக்கொரு ஜென்மம் வேண்டும்’

என்று வைரமுத்து திரைப்பாடலில் எழுதினார். இதன் வேர் ஆழ்வார் பாசுரங்களில் இருக்கிறது.

‘இரந்தவர்க்கு இல்லை என்று நெடும் சொலால் மறுத்த நீசனேன்…’ என்று எழுதுகிறார் திருமங்கையாழ்வார்.

ஒருவர் உதவி கேட்டு வரும்போது, ’இல்லை’ என்று சொல்வது ’நெடும் சொல்’லாம். இத்தனைக்கும் மூன்றே எழுத்துகள்தான்!

Comma

‘தேவர் சிலைக்கு முதல்வர் மு. க. ஸ்டாலின் மரியாதை’ என்று ஒரு செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது. அதன் கீழே, ‘ஒரு கமா போட மறந்து கலவரத்தை உண்டாக்கிட்டீங்களே’ என்று நகைச்சுவையாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.

அதாவது, ‘தேவர் சிலைக்கு முதல்வர், மு. க. ஸ்டாலின் மரியாதை’ என்று எழுத நினைத்திருந்தார்கள்போல, அச்சுக்கோக்கும்போது காற்புள்ளி விடுபட்டுவிட்டது, ஆகவே, மு. க. ஸ்டாலின்தான் தமிழக முதல்வர் என்னும் பொருள் வந்துவிட்டது.

உண்மையில் தமிழில் காற்புள்ளியே இல்லை, அரைப்புள்ளி, முக்காற்புள்ளி, முழு(முற்று)ப்புள்ளி, உணர்ச்சிக்குறி, கேள்விக்குறி, மேற்கோள்குறி என அனைத்துமே பின்னர் சேர்க்கப்பட்ட இலக்கணங்கள்தாம். இணையம், கணினி போன்ற சொற்களைக் காலம் கருதி உருவாக்கினோமல்லவா, அதுபோல, உரைநடை எழுத்து வளர வளர Punctuation: நிறுத்தற்குறிகள் எனப்படும் இவற்றைத் தமிழில் சேர்த்துக்கொண்டோம்.

அப்படியானால், முன்பெல்லாம் காற்புள்ளியில்லாமல் தமிழர்கள் எப்படி எழுதினார்கள்?

’உம்’ எனும் இணைப்பைப் பயன்படுத்தினார்கள். ‘முதல்வர், மு. க. ஸ்டாலின்’ என்று எழுதாமல், ‘முதல்வரும் மு. க. ஸ்டாலினும்’ என்று எழுதினார்கள்.

சொல்லப்போனால், ‘and’, ‘or’ என்பவற்றை மொழிபெயர்த்து நாம் பயன்படுத்தும் ‘மற்றும்’, ‘அல்லது’ ஆகிய சொற்கள்கூடத் தமிழில் அவசியமில்லை, உம், ஓ ஆகிய பின்னொட்டுகளைப் பயன்படுத்தி அவற்றைச் சுருக்கமாக எழுதலாம்:

India and Pakistan: இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும்
India or Pakistan: இந்தியாவோ பாகிஸ்தானோ

சிலர் ‘இந்தியாவோ அல்லது பாகிஸ்தானோ’ என்று எழுதுகிறார்கள். அது ‘காலையில் இட்லியும் இட்லியும் சாப்பிட்டேன்’ என்று எழுதுவதற்குச் சமம். ‘ஓ’ பின்னொட்டு வந்தால் ‘அல்லது’ அவசியமில்லை, ‘அல்லது’ வந்தால் ‘ஓ’ அவசியமில்லை.

ஆகவே, கவனித்து ‘ஓ’ போடவும்.

Bharathidasan

பெருஞ்சித்திரனாரின் நூலொன்றை (‘கொய்யாக்கனி’) வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அதில் பாரதிதாசன்பற்றி ஒரு சுவையான விவரம் கிடைத்தது.

பாரதிதாசன் தனித்தமிழை வலியுறுத்திவந்தவர். ஆனால், அவருடைய ஆரம்பகால நூல்களில் பல வடமொழிச்சொற்கள் இடம்பெற்றிருந்தனவாம். இதைப் பெருஞ்சித்திரனார் கவனித்திருக்கிறார், ‘ஐயா, இது நம் கொள்கைக்குப் பொருந்தவில்லையே; இந்த வடசொற்களை நீக்கிவிட்டுத் தூய தமிழ்ச்சொற்களை இட்டு மீண்டும் வெளியிடலாமே’ என்றாராம்.

ஆனால், பாரதிதாசன் அதை ஏற்கவில்லை, ‘வேண்டாம். அவை அப்படியே இருந்துவிட்டுப்போகட்டும்’ என்றாராம், ‘நான் எப்படியெப்படி இருந்து வளர்ந்து இப்படிப்பட்ட நிலைக்கு வந்திருக்கின்றேன் என்று மற்றவர்கள் விளங்கிக்கொள்ளவேண்டாமா?’

Agadu

’முகடு’ என்றால் மலை உச்சி என்பது பெரும்பாலானோருக்குத் தெரிந்திருக்கும். ‘அகடு’ தெரியுமா?

தமிழ்வழிக்கல்வியில் இயற்பியல் பயின்றவர்கள் இதை வாசித்திருப்பார்கள். முகடு என்பதன் எதிர்ப்பதம்தான் அகடு. ஓர் அலைவடிவத்தின் உச்சிப்பகுதிகளை முகடு என்றும், தாழ்ந்த பகுதிகளை அகடு என்றும் சொல்வார்கள்.

இன்றைக்குத் தெரிந்துகொண்டது, ‘அகடு’ என்ற சொல்லுக்குத் தொப்பை என்ற பொருளும் உள்ளதாம்.

அதெப்படி? மலைபோல் பருத்த தொப்பையை ‘முகடு’ என்று சொல்வதுதானே சரியாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். யோசித்துப்பார்த்தால், ‘அகடு’தான் மிகப்பொருத்தம் என்று தோன்றுகிறது. தொய்ந்து கீழ்நோக்கித் தள்ளப்பட்டு ‘அகடு’போல்தானே இருக்கிறது தொப்பை? (புரியாவிட்டால், ஆளுயரக் கண்ணாடியில் பார்க்கவும் 😉 )

இச்சொல்லை உருவாக்கியவருக்கு நல்ல நகைச்சுவை உணர்ச்சிதான்!