Thaanaga

’தானா சேர்ந்த கூட்டம்’ என்ற திரைப்படத்தின் பெயர் சரியா? ’தானா’க்குப்பிறகு ‘ச்’ வரவேண்டுமல்லவா? அது பேச்சுவழக்கு என்பதால் இலக்கணம் பின்பற்றப்படவில்லையா?

முதலில், பேச்சுவழக்காகவே இருந்தாலும் அதை எழுதும்போது இலக்கணத்தைப் பின்பற்றவேண்டும். ஆகவே, ‘தானாச் சேர்ந்த கூட்டம்’ என்று எழுதுவதுதான் முறை.

இதுவொன்றும் இலக்கணவிரும்பிகள் போட்ட கட்டாய விதிமுறையல்ல. பேச்சுவழக்கிலேயே நாம் அங்கே ‘ச்’சன்னாவைச் சேர்த்துதான் பேசுகிறோம், ஆகவே எழுதும்போதும் அதைப் பின்பற்றுகிறோம்.

இதை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக யோசித்தால், ’சேர்ந்த’ என்ற சொல்லைச் சிலர் Cherntha என்று உச்சரிப்பார்கள், சிலர் Serntha (ஸேர்ந்த) என்று உச்சரிப்பார்கள். இதைப்பொறுத்துப் பேச்சில் ‘ச்’ சேர்ந்துவிடும், அல்லது சேராது:

தானாச் சேர்ந்த கூட்டம் (ச் வரும்)
தானா ஸேர்ந்த கூட்டம் (ச் வராது)

மேற்கண்ட இரண்டையும் சொல்லிப்பாருங்கள், முதல் சொற்றொடரில் தானாகவே நீங்கள் ‘ச்’ சேர்த்துவிடுவீர்கள். ஆகவே எழுதும்போதும் சேர்ப்பீர்கள்.

‘தானாக’ என்பதுதான் இங்கே ‘தானா’ என்று சுருங்கியுள்ளது. ‘ஆக’ விகுதிக்குப்பதில் ‘ஆ’ என்ற விகுதியைப் பயன்படுத்துகிறோம்.

* நானாகச் செய்தேன் => நானாச் செஞ்சேன்
* அவராகச் சொன்னார் => அவராச் சொன்னார்
* முதல்வராகப் பதவியேற்றார் => முதல்வராப் பதவியேத்தார்
* மழையாகப் பெய்தது => மழையாப் பெஞ்சிச்சு

இங்கே ‘ஆக’ என்பதற்குப்பதில் ‘ஆய்’ என்ற விகுதியையும் பயன்படுத்துவதுண்டு, அப்போதும் வலி மிகும் (நானாய்ச் செஞ்சேன், அவராய்ச் சொன்னார்), ஆனால் ‘ஏ’, ’ஆவே’, ‘ஆகவே’ போன்ற விகுதிகளைப் பயன்படுத்தினால் வலி மிகாது (நானே செஞ்சேன், நானாவே செஞ்சேன், நானாகவே செஞ்சேன்).

சுருக்கமாகச் சொன்னால்:

* ’ஆக’, ’ஆ’, ’ஆய்’ விகுதிகள்: வலி மிகும்: தானாகச் சேர்ந்த கூட்டம், தானாச் சேர்ந்த கூட்டம், தானாய்ச் சேர்ந்த கூட்டம்
* ’ஏ’, ‘ஆவே’, ’ஆகவே’ விகுதிகள்: வலி மிகாது: தானே சேர்ந்த கூட்டம், தானாவே சேர்ந்த கூட்டம், தானாகவே சேர்ந்த கூட்டம்

Advertisements

Kadalmallai

முன்பொருகாலத்தில் மாமல்லபுரம் பரபரப்பான துறைமுகமாக இயங்கியிருக்கிறது. அங்கே வந்துசென்ற கப்பல்கள்/மரக்கலங்களைத் #திருமங்கையாழ்வார் அழகாக வர்ணிக்கிறார்:

‘புலன்கொள் நிதிக்குவையோடு புழைக்கை மா களிற்று இனமும்
நலம்கொள் நவமணிக்குவையும் சுமந்து எங்கும் நான்று ஒசிந்து
கலங்கள் இயங்கும் மல்லைக் கடல்மல்லை…’

‘நான்று ஒசிந்து’ என்ற விவரிப்பைத் திரும்பத்திரும்ப வாசித்து மகிழலாம். ‘நான்று’ என்றால் தொங்குதல், ‘ஒசிதல்’ என்றால் ஒரு பூங்கொடியைப்போல் அழகாக வளைதல், இவ்விரு சொற்களையும் சேர்த்துப்பார்க்கும்போது நாமே மாமல்லபுரக்கரையில் நிற்கிறோம், கடலில் அலைகளுக்கிடையே மரக்கலங்கள் அழகாக ஆடி, அசைந்து வருகிற காட்சியைப் பார்க்கிறோம்.

அந்தப் பெருமைக்குரிய கப்பல்களில் ஐம்புலன்களைக் கவரும் நிதிக்குவியல்கள், தும்பிக்கை யானைக்கூட்டங்கள், நலம் தரும் நவமணிக்குவியல்களெல்லாம் இருக்கின்றன, ’அவற்றையெல்லாம் பார்த்து ஆசைப்படாதே’ என்று தன் நெஞ்சுக்குச் சொல்கிறார் ஆழ்வார், ’கரையில் தலசயனப்பெருமாள் இருக்கிறார், கப்பலில் வரும் நிதிமீது விருப்பமின்றிக் கரையிலுள்ள இவர்மீது விருப்பம்வைத்து வலம் வருகிற அன்பர்களைப் பார், அவர்களை வலம் வந்து வணங்கு’ என்கிறார்:

‘…கடல்மல்லைத் தலசயனம்
வலம்கொள் மனத்தார், அவரை வலம்கொள் என் மடநெஞ்சே.’

Thattuvadai

நேற்று மங்கை ஒரு சந்தேகம் கேட்டாள். ‘அப்பா, இந்த ஸ்னாக்ஸுக்குப் பேரு தட்டையா, தட்டுவடையா?’

அவள் கையிலிருந்த தின்பண்டம் தட்டையான வடிவத்திலிருப்பதால் அதன் பெயர் தட்டை, தட்டப்பட்டு வடைபோல் பொரித்தெடுக்கப்படுவதால் அதன் பெயர் தட்டுவடை. இரண்டும் ஒன்றுதான் என்று அவளுக்கு விளக்கினேன்.

‘கையால தட்டற வடை, அதனால தட்டுவடை, சரியா?’ என்றாள் உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காக.

‘ஆமா.’

அவள் சற்றே யோசித்துவிட்டு ‘அன்னிக்குக் கொத்துபரோட்டாவுக்கு விளக்கம் சொன்னியே, அதுவும் தட்டுவடையும் தமிழ்ல ஒரே கிராமர் ரூலா?’ என்று கேட்டாள்.

நான் திகைத்துப்போய்விட்டேன். தமிழைப் பேச, எழுத்துக்கூட்டிப்படிக்கமட்டுமே அறிந்த, தமிழ் இலக்கணத்தில் ஒரு வரியும் படித்திராத பத்துவயதுச் சிறுமியிடமிருந்து இப்படியொரு கேள்வியை நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

கொத்தப்படும் பரோட்டா கொத்துபரோட்டா, தட்டப்படும் வடை தட்டுவடை, இவை இரண்டும் வினைத்தொகை என்ற இலக்கணவகையின்கீழ் வரும்.

மங்கைக்கு அந்தப் பெயர் (அலுவல்மொழியில் சொல்வதென்றால், Technical Term) தெரியவில்லை, ஆனால், ‘செய்யப்படும் பொருள் => செய்பொருள்’ என்கிற சூத்திரம் பிடிபட்டுவிட்டது, என்றைக்கோ கேட்ட கொத்துபரோட்டாவையும் இன்று கேட்ட தட்டுவடையையும் ஒரே கிண்ணத்தில் போட்டுச் சுவைக்கிறாள். அவள் தொல்காப்பியமோ நன்னூலோ வாசிக்க வாய்ப்புகள் குறைவு. ஆனால், தான் கேட்பவற்றிலிருந்தே தமிழ் இலக்கணத்தைப் புரிந்துகொள்வாள், பழகிக்கொள்வாள்.

‘இலக்கணம் என்பது வெறுமனே சூத்திரங்களில் இல்லை, சொல்லிப்பார்த்தால் சரி, தவறு தெரிந்துவிடும்’ என்ற என்னுடைய நம்பிக்கை இதனால் மேலும் வலுப்பட்டது.

UNmai Selvam

யோவ், பெரியாளுங்க உன்னைப் புகழ்ந்து பேசறாங்க, வெளிநாட்டுக் கார்ல ஜம்முன்னு ஊர் சுத்தறே, அதையெல்லாம் நினைச்சுக் கர்வப்படாதே, இதெல்லாம் உண்மையிலே பெரிய விஷயமே இல்லை, சான்றோர்கள் இதைச் செல்வம்ன்னு ஒத்துக்கமாட்டாங்க,

அப்ப உண்மையான செல்வம் எது, தெரியுமா?

உன்னைத் தேடி வர்றவங்களுக்கு உதவி பண்ணு. அந்தப் பண்புதான் செல்வம். மத்ததெல்லாம் சும்மா.

‘நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்
செல்வம் அன்று…
சான்றோர் செல்வம் என்பது, சேர்ந்தோர்
புன்கண் அஞ்சும் பண்பின்
மென்கண் செல்வம்.’

(மிளைகிழான் நல்வேட்டனார், நற்றிணை 210)

PoRuppu

‘பொறுப்பிலன்’ என்ற சொல்லைப் ‘பொறுக்கமாட்டாதவன்’/’தாங்கமாட்டாதவன்’ என்ற பொருளில் பயன்படுத்துகிறார் #திருமங்கையாழ்வார்

பிரகலாதன் வாயில் திருமாலின் பெயர் உச்சரிக்கப்பட்டதும் இரணியன் பொறுப்பில்லாதவனாகிவிட்டானாம், அதாவது, அவனால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லையாம், கோபப்பட்டானாம்.

அலுவல் உலகில் Responsibility என்பதற்கு இணையாக நாம் பயன்படுத்தும் ‘பொறுப்பு’ என்ற சொல்லுக்கே ’பொறுத்தல்’, ‘பொறுத்துக்கொள்ளுதல்’ என்பதுதான் பொருள். ‘பொறு’ என்பதுதான் அதன் வேர்ச்சொல்.

நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பணி தருகிற அழுத்தங்களை, அதனால் வரக்கூடிய சுமைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டு அதனைச் சிறப்பாக முழுமைசெய்வது என்ற ஆழமான பொருளில் இதைப் பார்க்கலாம். நம் பொறுப்பு அதிகரிப்பதை உணரலாம்.

N, L, R

நண்பர் ஒருவருடைய கேள்வி:

//தற்போதைய தமிழ் பயன்பாட்டில், ர் என்னும் விகுதி, மரியாதையை வெளிப்படுத்த பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆனால், எனக்கு என்னமோ இத்தகு பயன்பாடு நவீன வழக்கமே என்று தோன்றுகிறது. ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், கம்பன் என அனைவரும் இறைவனை ன் விகுதியுடனே அழைத்துள்ளனர். பெயர்களும் ன் விகுதியுடனே பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறேன். இராமன், கண்ணன், சிவன், கம்பன் என்பனவற்றைப் பாருங்கள்.

ர் விகுதியை மரியாதைக்காகப் பயன்படுத்துவது நவீன வழக்கமா, இலக்கணத்தில் இதற்கு இடமுள்ளதா?//

என் பதில்:

மரியாதைப்பன்மை இலக்கணத்தில் உண்டு, அரசர் என்ற சொல்லே அதற்கு எடுத்துக்காட்டு,

அதேசமயம், இறைவனை ‘ன்’ விகுதியில் அழைப்பதில் எந்த மரியாதைக்குறைவும் இல்லை,

சொல்லப்போனால் தனிநபர்களைக்கூட ‘ன்’ போட்டு அழைக்கலாம், ஆனால் நம் பழக்கத்தால் அது மரியாதைக்குறைவாகக் கருதப்படுகிறது, ஆகவே தவிர்க்கிறோம்,

வேடிக்கையான விஷயம், தந்தையை ‘அவன்’ என்று சொல்லத் தயங்குகிற நாம், தாயை ‘அவ(ள்)’ என்று சொல்லத் தயங்குவதில்லை, உண்மையில் இரண்டுமே மரியாதையான சொற்கள்தான்.

ஆணை ‘ன்’ போட்டு அழைக்கலாம், பெண்ணை ‘ள்’ போட்டு அழைக்கலாம், இரண்டிலும் Implicit மரியாதை உண்டு. ‘அவர்’ என்பது Explicit மரியாதை. ஆகவே, வம்பு எதற்கு என்று வயதில், பதவியில் பெரியவர்களை ‘ர்’ போட்டு அழைத்துவிடுகிறோம்.

Santhippu

ஓர் உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கிறேன். நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எதிரே இருக்கும் நாற்காலியில் ஒருவர் வந்து அமர்கிறார். அவர் ட்விட்டரில் என்னுடைய நல்ல நண்பர். ஓரிருமுறை நேரில் சந்தித்திருக்கிறோம்.

சென்ற மாதத்தில் ஒருநாள், நாங்கள் இருவரும் சந்திப்பதாகத் திட்டமிட்டோம். அதுபற்றி ட்விட்டரில் பேசிக்கொண்டோம். எந்தத் தேதியில், எந்த இடத்தில் சந்திப்பது என்று தீர்மானித்தோம்.

ஆனால் அன்றைக்கு நல்ல மழை. ஆகவே, ‘பரவாயில்லை, இன்னொருநாள் சந்தித்துக்கொள்ளலாம்’ என்று அதே ட்விட்டரில் பேசிக்கொண்டோம். அதன்பிறகு, எங்கள் இருவருக்குமே அது மறந்துபோய்விட்டது.

இப்போது, என்னெதிரே அவர் வந்து அமர்ந்திருக்கிறார்.

நான் என்ன செய்திருக்கவேண்டும்? சட்டென்று எழுந்து சென்று அவருக்கு ஒரு ‘ஹலோ’ சொல்லியிருக்கவேண்டுமல்லவா?

ஆனால், என் கை அனிச்சையாகச் செல்பேசியைத் தொடுகிறது. அதிலிருக்கும் ட்விட்டர் செயலியைத் திறந்து அவருக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பலாம் என்று நினைக்கிறேன். ‘சென்ற மாதம் நாம் சந்திப்பதாகத் திட்டமிட்டோமே, நீங்களும் மறந்துவிட்டீர்களா? இந்த வாரம் சந்திக்கலாமா?’

இப்படி நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தபோதே, அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டார். ‘ஹல்ல்ல்லோ’ என்றபடி எழுந்து வந்துவிட்டார். அதன்பிறகு நாங்கள் இயல்பாகப் பேசத்தொடங்கினோம்.

ஆனால், அந்தக் கணத்தின் அதிர்ச்சியை என்னால் இதுவரை மறக்கமுடியவில்லை. நான் அவர் முகத்தைப் பார்க்கிறேன், ஆனால் அவர் எதிரில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்ற உண்மை என் மூளைக்குச் செல்லவே இல்லை. அவரோடு ட்விட்டரில் உரையாடவேண்டும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

இதற்கு ஒரு காரணம், சமூக வலைத்தளங்களின் தாக்கம். இன்னொரு காரணம், நம் மனம் இயங்கும் விதம்.

’இயக்கத்திலிருக்கும் ஒரு பொருளின்மீது புற விசை எதுவும் செயல்படாவிட்டால், அந்தப் பொருள் தன் இயக்கத்தை மாற்றிக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து அதேபோல் சீராக இயங்கும்’ என்கிறது நியூட்டனின் முதல் இயக்க விதி. மனித மனத்துக்கும் இது பொருந்தும்போலிருக்கிறது: என்னைப்பொறுத்தவரை இவருடனான ட்விட்டர் உரையாடல் இன்னும் நிறைவடையவில்லை, ஆகவே, அவர் நேரில் இருப்பதைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் அவருடன் ட்விட்டரில் தொடர்ந்து உரையாடுவதையே என் மனம் விரும்புகிறது.

அவர் எழுந்து வந்து ‘ஹலோ’ சொன்னதும், அந்தப் புற விசை என்னுடைய ட்விட்டர் இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டது. நேரில் அவரோடு உரையாடத்தொடங்குகிறேன்.

இன்னொரு காரணம், நான் ஒரு To Do Person. அலுவல், தனிப்பட்ட வேலைகள் அனைத்தையும் என் மனத்தில் To Doக்களாகதான் சேமித்துவைத்திருக்கிறேன். அந்த To Doவைப் பூர்த்தி செய்து டிக் போட்டால் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். ஏதேனும் ஒரு To Do பூர்த்தியாகாவிட்டால் அது என் மனத்தில் கொக்கிபோட்டு அமர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது, உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

அதனால்தான், அந்த நண்பரைப் பார்த்ததும், அவரோடு உரையாடவேண்டும் என்பதைவிட, முன்பு செய்யாமல் விட்ட To Doவைத் திரும்பத் திறக்கவேண்டும் என்று என் மனம் நினைக்கிறது. அவர் எதிரே அமர்ந்திருந்தாலும், ‘அவரை என்றைக்குச் சந்திக்கலாம்?’ என்று கேள்வி கேட்டு நாட்காட்டியை நிரப்பப்பார்க்கிறது.