Iniththam

‘குனித்த புருவமும்’ பாடலில் ‘இனித்தம்’ என்றொரு சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார் திருநாவுக்கரசர். இச்சொல் அகரமுதலியில் இல்லை, எனக்குத் தெரிந்து அவருக்கு முன்னும் பின்னும் வேறு யாரும் இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தவில்லை. இத்துணைப் பேரழகுடன் செம்பொருத்தத்துடன் அப்பர் உருவாக்கிய சொல்லை வேறெங்கும் வைக்கத் தகுதியில்லை என்று நினைத்துவிட்டார்களோ என்னவோ!

‘இனிமை’ என்பதுதான் இதன் வேர்ச்சொல், ‘இனித்தம்’ என்றால், இனிதாகும் தன்மை, ‘இனித்தமுடைய பொற்பாதம்’ என்று சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் புகழ்கிறார், இனிப்பதையே இயல்பாகக்கொண்ட திருப்பாதங்களாம்!

இன்று காலை பேருந்தில் நெடுநேரம் இந்தச் சொல்லையே திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிப்பார்த்து வியந்துகொண்டிருந்தேன். என்ன அழகான, இயல்பான சொல்லமைப்பு, இதெல்லாம் வெறுங்கவிகளால் சாத்தியமாகிறதா? அந்த இனிப்பை உள்ளம் உணர்ந்தாலல்லவா இப்படியொரு சொல் பிறக்கும்!

சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச்சொல்லே, அதைத் ‘தொழுது’ படித்திடடி பாப்பா!

Advertisements

Nilaa & Mathi

ஒரே நாள்,
உனை நான்,
நிலாவில் பார்த்தது.

ஆக, இந்த நாயகன் நாயகியை நிலாவில் பார்த்திருக்கிறார். கூகுளில் தேடிப்பார்த்தால், இதுவரை 12 மனிதர்கள் நிலாவுக்குச் சென்றுள்ளார்கள் என்று தெரியவருகிறது. ஆனால், அவர்கள் எல்லாருமே ஆண்கள்.

அப்படியானால், இந்தப் பாடலில் வரும் நாயகன் பொய் சொல்கிறாரா? அவர் ஒரு பெண்ணை நிலாவில் பார்த்திருக்க வாய்ப்பே இல்லையே!

ஆங்கிலத்தில் moon என்று நாம் அழைக்கும் பூமியின் துணைக்கோளுக்கான தமிழ்ச்சொல்லாக ‘நிலா’, ‘நிலவு’ என்பவற்றைப் பொதுவாகப் பயன்படுத்துகிறோம். உண்மையில் அதனைச் சந்திரன் அல்லது மதி என்றுதான் அழைக்கவேண்டும். நிலா/நிலவு என்பவை, அந்தச் சந்திரனிலிருந்து வரும் குளிர்ந்த கதிர்களைக் குறிக்கும் சொற்கள்.

இதைப் புரிந்துகொள்ளச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, கலிங்கத்துப்பரணியில் செயங்கொண்டார் எழுதிய இந்த வரி:

‘கலவிக் களியின் மயக்கத்தால்
கலை போய் அகலக் கலை மதியின்
நிலவைத் துகில் என்று எடுத்து உடுப்பீர்.’

ஓர் ஆணும் பெண்ணும் ஒன்றுகூடுகிறார்கள். அந்த ஆனந்த மயக்கத்தில் தூங்கிவிடுகிறார்கள்.

சிறிதுநேரம் கழித்து, அந்தப் பெண்ணுக்கு விழிப்பு வருகிறது. தான் ஆடையில்லாமல் இருப்பதை உணர்கிறாள், நாணுகிறாள். தன்னுடைய ஆடை எங்கே போனது என்று தேடுகிறாள்.

சற்றுத்தொலைவில் ஓர் ஆடை தெரிகிறது. அவசரமாக அதை எடுக்க முனைகிறாள்.

ம்ஹூம், ஆடை தரையிலிருந்து நகரவே இல்லை. உன்னித்துப் பார்த்தபோதுதான் அவளுக்குப் புரிகிறது, சன்னல்வழியே அறைக்குள் விழுந்த சந்திரனின் வெளிச்சத்தைத்தான் அவள் ஆடை என்று நினைத்துவிட்டாள். காதல் மயக்கத்தில் ஆடைக்கும் நிலவொளிக்கும் வேறுபாடு தெரியவில்லை.

‘மதியின் நிலவு’ என்று செயங்கொண்டார் தெளிவாகச் சொல்வதைக் கவனியுங்கள். ‘மதி’ என்றால் moon, ‘நிலவு’ என்றால் moonlight.

ஆக, ‘ஒரே நாள் உனை நான் நிலாவில் பார்த்தது’ என்று வாலி எழுதியுள்ள வரிகளின் பொருள், ‘அன்று இரவு நிலவொளியில் உன்னைப் பார்த்தேன்’ என்பதுதான், ‘விண்வெளிக்கலத்தில் சந்திரனுக்கே சென்று உன்னைப் பார்த்தேன்’ என்பதில்லை.

அப்படியானால், ‘இளைய நிலா பொழிகிறது’ என்று வைரமுத்து எழுதியது பிழையா? ‘இளைய மதி (நிலவைப்) பொழிகிறது’ என்றல்லவா எழுதியிருக்கவேண்டும்?

அது பிழையில்லை. மதியின் ஒளிதான் நிலவு. இங்கே அந்த ஒளியே மதிக்குப் பெயராக ஆகிவருகிறது. ஆகவே, நிலா என்ற சொல் மதியையே குறிக்கிறது. இதனை ‘ஆகுபெயர்’ என்பார்கள்.

Sandhaikku Vandha KiLi

‘சந்தைக்கு வந்த கிளி’ பாடலைக் கேட்டதுண்டா? அந்த முதல் வரியை ஒருமுறை பாடிப்பாருங்கள், பலமுறை பாடிப்பாருங்கள், ‘சந்தைக்கு’ என்ற சொல்லின் கடைசி எழுத்தை உச்சரிக்கும்போது உங்கள் உதடுகள் குவிகின்றனவா?

ம்ஹூம், இல்லை!

அதே பாடலைத் தொடர்ந்து கேளுங்கள், ‘குத்தாலத்து மானே’ என்று ஒரு வரி வரும். அங்கேயும் ‘கு’ உள்ளது. அதை ஒருமுறை, பலமுறை பாடிப்பாருங்கள். இங்கே உதடு முழுக்கக் குவிகிறது, முத்தமிடுவதுபோல நன்றாகக் குவிகிறது.

இரண்டும் ‘கு’ என்கிற எழுத்துதான். ஆனால் ஓரிடத்தில் உதட்டைக் குவித்துச் சொல்கிறோம், இன்னோரிடத்தில் உதடு குவிவதில்லை.

இப்படி வல்லின உகர எழுத்துகள் (கு, சு, டு, து, பு, று) ஆறையும் சில இடங்களில் உதடு குவிக்காமல் சொல்வோம், அப்போது அவை குறுகி ஒலிக்கும், இதைக் ‘குற்றியலுகரம்’ (குறுகும் இயல்பைக் கொண்ட உகரம்) என்பார்கள்.

அவ்வாறன்றி அது முழுமையாக ஒலிக்கும்போது, உதட்டைக் குவித்துச் சொல்வோம். இதை ‘முற்றியலுகரம்’ (முற்றான இயல்பைக் கொண்ட உகரம்) என்பார்கள்.

‘சந்தைக்கு’ என்பதில் வரும் ‘கு’, குற்றியலுகரம். ‘குத்தாலத்து மானே’ என்பதில் வரும் ‘கு’, முற்றியலுகரம்.

ஒரு தேர்வு வைப்போமா? ‘குத்தாலத்து மானே’ என்பதில் இன்னோர் உகரமும் வருகிறது, ‘து’ என்ற எழுத்து. அது குற்றியலுகரமா? முற்றியலுகரமா? உச்சரித்துப்பாருங்கள், தெரிந்துவிடும்.

பாடலைத் தொடர்ந்து கேட்போம். ‘குத்தாலத்து மானே’க்கு அடுத்த வரி, ‘கொத்துப் பூவாடிடும் தேனே!’

தேன் சொட்டும் பூ புதியதல்லவா? அது எப்படி வாடும்?

‘பூ ஆடிடும் தேனே’ என்பதுதான் பஞ்சு அருணாசலம் எழுதிய வரி. பூ, ஆடிடும் ஆகிய சொற்கள் புணரும்போது நடுவில் ‘வ்’ என்ற எழுத்து தோன்றும். இதை ‘உடம்படுமெய்’ என்பார்கள். பூ + ஆடிடும் => பூ + வ் + ஆடிடும் => பூவாடிடும்.

ஆக, ‘கொத்துப் பூவாடிடும் தேனே’ என்றால், (கூந்தலில்) கொத்தாகப் பூக்கள் ஆடுகின்ற தேன் போன்றவளே என்று பொருள்.

பின்குறிப்பு: குற்றியலுகரம், முற்றியலுகரம், உடம்படுமெய்பற்றி உரிய இலக்கண நூல்களில் விரிவாக வாசித்து அறிந்துகொள்ளுங்கள். இது ஆர்வத்தை உண்டாக்கும் ஓர் அறிமுகக்கட்டுரைமட்டுமே.

Aiyam, Thiribu, ARiyaamai

ஆசிரியப்பணியில் உள்ளவர்கள் மூன்று குற்றங்களைக் கவனித்துக் களையவேண்டுமாம்:

1. ஐயம்

2. திரிபு

3. அறியாமை

‘ஐயம்’ என்றால், ஆசிரியர் சொன்னது இதுவா, அதுவா என்று மாணவர்கள் குழப்பமடைவது.

‘திரிபு’ என்றால், ஆசிரியர் ஒன்றை நினைத்துச் சொல்ல, மாணவர்கள் அதிலிருந்து மாறுபட்ட இன்னொன்றைப் புரிந்துகொள்வது.

‘அறியாமை’ என்றால், ஆசிரியர் என்ன சொல்கிறார் என்றே மாணவர்களுக்குப் புரியாமலிருப்பது.

ஒருவேளை புரியாவிட்டால், அல்லது ஐயம் இருந்தால் மாணவர்கள் கேள்வி கேட்டுத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ளலாமே.

செய்யலாம். அப்படி மாணவர்கள் கேள்வி கேட்பதற்கே இடமளிக்காமல் ஆசிரியர் இந்த முக்குற்றங்களையும் கவனித்துச் சரிசெய்துகொண்டால் இன்னும் நல்லது.

ஆசிரியர்களுக்குமட்டுமல்ல, புனைவல்லாத விஷயங்களை எழுதுகிற, பேசுகிற எல்லாருக்கும் இந்த முக்குற்றங்கள் பொருந்தும்: வாசகருக்குக் குழப்பம் வரக்கூடாது, அவர்கள் இன்னொருவிதமாகப் புரிந்துகொள்ளும்படி எழுதக்கூடாது, அவர்களுக்கு ஒன்றுமே புரியாதபடியும் எழுதக்கூடாது.

Arisi UNdaa?

ஒரு கடை. வாடிக்கையாளர் ஒருவர் வருகிறார், ‘அரிசி இருக்கிறதா?’ என்று கேட்கிறார்.

அவர் கேட்ட நேரம், அந்தக் கடையில் அரிசி இல்லை. கடைக்காரர் என்ன செய்வார்?

‘அரிசி இல்லை’ என்று சொல்லமாட்டாராம், ‘பருப்பு உள்ளது’ என்று சொல்லி அதை விற்கப்பார்ப்பாராம்.

ஏன் அப்படி?

‘இல்லை’ என்பது எதிர்மறையான சொல். அதை ஏன் சொல்லவேண்டும்?

இன்னொரு காரணம், ‘அரிசி இல்லை’ என்று சொல்வதால் கடைக்காரருக்கு எந்த லாபமும் வரப்போவதில்லை. ‘பருப்பு உள்ளது’ என்று சொல்வதால், ஒருவேளை வந்திருப்பவருக்குப் பருப்பு தேவைப்பட்டால் ஒரு விற்பனை நடக்கலாம், லாபம் வரலாம்.

ஒருவேளை, அவரிடம் அரிசி இருந்தால்?

அப்போதும், ‘அரிசி இருக்கிறது’ என்று சொல்லமாட்டாராம், ‘கிலோ அறுபது ரூபாய்’ என்பாராம்.

ஏன் அப்படி?

‘அரிசி இருக்கிறது’ என்று பதில் சொன்னால், வாடிக்கையாளர், ‘என்ன விலை?’ என்று கேட்பார். ‘கிலோ அறுபது ரூபாய்’ என்று பதில் சொல்லவேண்டும். அதனால் நேரம் வீணாகும். அதற்குப்பதிலாக, ‘அரிசி இருக்கிறதா?’ என்ற கேள்விக்கே ‘கிலோ அறுபது ரூபாய்’ என்று பதில் சொல்லிவிட்டால் நேரம் மிச்சமாகும், அந்த நேரத்தில் இன்னொரு வியாபாரத்தைக் கவனிக்கலாமல்லவா?

இது ஏதோ வெளிநாட்டுச் சுயமுன்னேற்றப் புத்தகத்திலிருந்து மொழிபெயர்த்த மேலாண்மை நுட்ப சூத்திரம் என்று நினைத்துவிடவேண்டாம். திருவிளையாடற்புராணத்தில் பரஞ்சோதி முனிவர் எழுதிய பாடல் இது:

‘பண்டம் கொள்வார் வினவின பொருள் தம் பக்கல்
இல் எனின், இனமாய் உள்ள பொருள் உரைத்து…
அல்லது, அப் பொருள் உண்டு என்னின், விலை சுட்டி…
சொல்லினும் இலாபம் கொள்வார்.’

நம் முன்னோர்கள் முட்டாள்கள் அல்லர். இன்றைக்கும் மளிகைக்கடைகளில் இந்தக் ‘கச்சித ஒழுங்கை’ப் பார்க்கலாம், பெரிய அலுவலகங்கள், தொழில்நிறுவனங்களில் மெத்தப்படித்த பலருக்கு ஒழுங்காகப் புரியாத நுட்பம் இது. பல்லாண்டு அனுபவமுள்ளவர்களே சொல்லவந்ததைச் சுருக்கமாக, தெளிவாகச் சொல்லிப் பதில் பெற இயலாமல் வளவளவென்று எதையெதையோ பேசி எல்லாருடைய நேரத்தையும் வீணடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.

இது எனக்கும் பொருந்தும். பரஞ்சோதி முனிவர் 22 சொற்களில் சொன்ன விஷயத்தை எழுத 186 சொற்களை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேனே!

ENkovai

காதலிக்கு ஒரு காஞ்சி வாங்கிக்கொடுங்களேன்.

காஞ்சி இயலாவிட்டால், ஒரு மேகலையாவது?

கொஞ்சம் வசதியிருந்தால் கலாபம் வாங்கித் தரலாம்.

இன்னும் கொஞ்சம் வசதியானவர்கள் பருமல் வாங்கித்தரலாம்.

அதைவிட வசதியானவர்கள் விரிசிகை வாங்கித்தரலாம்.

இதெல்லாம் என்ன?

காஞ்சி என்றால், எட்டு வடங்களைக்கொண்ட இடுப்பு மாலை. அதனாலேயே அதற்கு ‘எண்கோவை’ என்று பெயர் உண்டு.

அதேபோல், ஏழு வடம் கொண்டது மேகலை, பதினாறு வடம் கொண்டது கலாபம், பதினெட்டு வடம் கொண்டது பருமல், முப்பத்திரண்டு வடம் கொண்டது விரிசிகை. இதை விளக்கும் ஒரு பழைய தமிழ்ப்பாடல்:

எண்கோவை காஞ்சி, எழுகோவை மேகலை,

பண்கொள் கலாபம் பதினாறு, கண்கொள்

பருமல் பதினெட்டு, முப்பத்திரண்டு

விரிசிகை என்று உணரற்பாற்று

Urinju, URinju

‘தேநீரை உரிஞ்சிக் குடித்தான்’ என்று சிலர் எழுதுகிறார்கள். அது தவறு.

‘உரிஞ்சு’ என்றால் உராய்தல். ‘மங்குல் மதி அகடு உரிஞ்சு மணி மாடம்’ என்பார் திருமங்கையாழ்வார். வானில் திரியும் நிலாவின் கீழ்ப்பகுதியை உராய்கிற அழகிய மாடங்கள்.

‘உறிஞ்சு’ என்றால், காற்று, வெற்றிடத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு திரவத்தை உள்ளிழுத்துக் குடித்தல். ‘தேநீரை உறிஞ்சிக் குடித்தான்’ என்று வரும். Straw என்ற பெயரில் நாம் பானங்களை உறிஞ்சிக்குடிக்கும் சிறு கருவிக்குத் தமிழில் ‘உறிஞ்சுகுழல்’ என்று பெயருண்டு.

மாட்டின் தோல் அரித்ததால், அது கரையிலிருந்த மரத்தில் உரிஞ்சியது, பின்னர் குளத்திலிருந்த நீரை உறிஞ்சியது.