Nadai

ம.பொ.சி. எழுதிய ‘விடுதலைப்போரில் தமிழ் வளர்ந்த வரலாறு’ நூலில், திரு.வி.க. அவர்களைப்பற்றிய ஒரு குறிப்பை வாசித்தேன்; வியந்துபோனேன்.

திரு.வி.க. மிக அலங்காரமான தமிழ்நடைக்காகப் புகழ்பெற்றிருந்த நேரம்; இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக 1908ல் அவர் எழுதிய சில வரிகள்:

இவையிற்றைக் கண்ட கற்றவரும் நற்றவரும் மற்றவரும் வெற்றிவேல் போற்றும் குற்றம் இலா எம் குரவரை அடைந்து, ‘குறுமுனியே இக்குவலயத்து உற்றால் என விளங்கும் குணக்குன்றே, தமிழ்க்கடலை உண்ட தவப்பேறே’ என்று விழைந்து பலமுறை கேட்ப…

அழகிய நடைதான்; கேட்கக் கிறக்கமாக இருக்கிறது; இதற்காகவே மயங்கி அவரை ரசித்தவர்கள் இருந்திருப்பார்கள்.

இந்தச் சூழ்நிலையில், "தேசபக்தன்" என்ற இதழின் ஆசிரியராகிறார் திரு.வி.க. அந்த இதழ் பெரும்பான்மைத் தமிழ் மக்களைச் சென்றுசேரவேண்டும், சிந்தனையைத் தூண்டவேண்டும் என்பதே அவருடைய விருப்பம்.

ஆனால், அதற்கு இந்த அலங்கார நடை பயன்படுமா?

அலங்கார நடையில் பிழை ஏதும் இல்லை. ஆனால், இதழ் எழுத்தும் அதுவும் முற்றிலும் மாறுபட்டவை. பலதரப்பட்ட மக்கள் வாசிக்கும் இதழின் நடை எளிமையாக, நேரடியாக இருக்கவேண்டும்; அலங்காரத்தைக் குறைத்து (அல்லது நிறுத்தி) எல்லாருக்கும் புரியும்படி சிறு சொற்றொடர்கள், தெளிவான கருத்துகளில் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

இதையெல்லாம் நான் சொல்லவில்லை; திரு.வி.க.வே சொல்கிறார், "தேசபக்த"னில் தன்னுடைய எழுத்து எப்படி அமையவேண்டும் என்று சிந்தித்துத் தீர்மானிக்கிறார்:

"யான் தமிழ்ப் போதகாசிரியனாயிருந்தவன்; இப்பொழுது தமிழ்ப் பத்திரிகாசிரியனானேன். ‘தேசபக்த’னுக்கென்று தனி நடை கொண்டேன். சிறுசிறு வாக்கியங்கள் அமைக்கலானேன். எளிமையில் கருத்துகள் விளங்கும் முறையைப் பற்றினேன். அந்நடையை நாள்தோறும் எழுதிஎழுதிப் பண்பட்டமையால் அதுவே எனக்குரிய இயற்கையாகியது."

யோசித்துப்பாருங்கள், எத்தனை எழுத்தாளர்களால் இப்படித் திறந்த மனத்துடன் சிந்திக்க இயலும்? தன்னுடைய சிறந்த, புகழ்பெற்ற எழுத்து நடையைத் தானே எடைபோட்டுப்பார்த்து, அது இதழ்களுக்குப் பொருந்தாது என்பதை உணர்ந்து, அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு நடையைக் கைக்கொண்டு, அதில் நல்ல பயிற்சியெடுத்து, அதன் தேவையை உணர்ந்து அதையே தன் நடையாக மாற்றிக்கொள்கிறார் என்றால், அவருக்கு வாசகன்மீது எப்படியொரு மரியாதை இருக்கவேண்டும்!

Advertisements

Number, Author

தமிழ்ப்பாடல்களில் நம்பர், ஆத்தர் என்ற சொற்கள் வந்தால் திகைக்கவேண்டாம். நமக்கு அவை முதலில் தமிழ்ச்சொற்கள், பிறகுதான் ஆங்கிலச்சொற்கள்.

‘நம்பர்’ என்றால் நம்முடையவர் என்று பொருள், ‘செம்பொன் ஆர் இதழி மலர் செஞ்சடை நம்பர்’ என்று திருநாகேச்சரத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானைப் பாடுவார் திருநாவுக்கரசர்.

‘ஆத்தர்’ என்றால் மனத்துக்கு நெருங்கியவர், அன்புக்குரியவர் என்று பொருள். திருக்கருகாவூர் சிவபெருமானைப் பாடும்போது, ‘கார்த் தண் முல்லை கமழும் கருகாவூர் எம் ஆத்தர்’ என்பார் திருஞானசம்பந்தர்.

There are number of gods, ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவரும் ‘நம்பர்’ என்று உரிமையுடன் அழைப்பது ஒருவரைதான்; There are many books and authors, ஆனால், பக்தர்களுக்கு ஆத்தர், உலகை, உயிர்களை எழுதிய ஒருவர்தான் 🙂

Marudhaani

அவளுக்காக மருதாணி அரைக்கிறான் அவன். ஒரு பேரழகிக்கு அழகுசேர்க்கவேண்டும் என்பதற்காகப் பார்த்துப்பார்த்துப் பதமாக அரைக்கிறான். அவளிடம் தந்து இட்டுக்கொள்ளச்சொல்கிறான். அவளும் இட்டுக்கொள்கிறாள், சிறிதுநேரத்துக்குப்பின் அவளுடைய விரல்கள் நிறம்மாறுவதைப் பார்த்துப் பரவசமாகிறான் அவன். ‘என்றைக்காவது அவ்விரல்களைத் தொடும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைக்குமா?’ என்று ஏங்குகிறான்.

ஒரு திரைப்பாடலின் பல்லவி, அனுபல்லவியில் இப்படியோர் அழகிய காட்சியைக் கேட்டேன்; பலமுறை கேட்ட பாட்டுதான், ஆனால் இன்றுதான் அந்தக் காட்சி மனத்தில் தோன்றியது, வரிகளின் எளிமையும் அழகும் வியப்பூட்டியது; அதற்கு இளையராஜாவின் மெட்டும் குரலும் இன்னும் அழகுசேர்த்திருக்கின்றன:

‘மருதாணி அரச்சேனே,
ஒனக்காக பதமா,
மயிலே, நீ இடவேணும்,
எனக்காக எதமா,
நெறம் மாறும் விரல் பார்த்து,
சொகமாகும், நெறவேத்து,
ஒருநாள்
அத நான்
தொடலாமா?’

எழுதியவர் யார்? வாலியாக இருக்கும் என்ற நினைப்புடன் தேடினேன், கண்ணதாசன் மகன் கண்மணி சுப்பு!

நல்ல பாடலாசிரியர். புகழ்பெற்ற ‘நான் தேடும் செவ்வந்திப் பூவிது’ பாடல் இவரெழுதியதுதான்.

Ethugai Azhagu

மரபுப்பாடல்களில் எதுகை என்பது கட்டாயத்துக்காகத் தரப்படும் விதிமுறையன்று; சரியாகப் பயன்படுத்தினால் பாடலை மிகவும் அழகாக்கக்கூடியது. அதனால்தான் புதுக்கவிதையில்கூட எதுகையைப் பார்க்கலாம், ‘அப்பனுக்குப் பாடஞ்சொன்ன சுப்பன்’ என்பதுபோன்ற மரபுத்தொடர்கள், பழமொழிகள் இன்றும் நம் மனத்தில் அழுத்தமாகப் பதிந்திருப்பது எதுகை நயத்தால்தான்.

சரியானமுறையில் எதுகையைப் பயன்படுத்த விரும்புகிறவர்கள் பழம்பாடல்களைப் படிக்கவேண்டும், குறிப்பாக, கம்பர், ஆழ்வார், தேவாரப் பாடல்களைப் படிக்கவேண்டும். (சங்கத்தமிழில் எதுகை, மோனை அதிகமாக இருக்காது, அவற்றின் அமைப்பு வேறு, நயம் வேறு.) அவற்றில் வந்துள்ள எதுகைகளின் அமைப்பை, அவை உண்டாக்கும் மாற்றங்களை, உணர்ச்சிகளை ஆராய்ந்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.

எடுத்துக்காட்டாக, இன்று படித்த #திருமங்கையாழ்வார் பாடல்:

போதார் தாமரையாள், புலவிக் குல வானவர்தம்
கோதா, கோது இல் செங்கோல் குடை மன்னர் இடைநடந்த
தூதா, தூமொழியாய், சுடர்போல் என் மனத்து இருந்த
வேதா, நின் அடைந்தேன், திருவிண்ணகர் மேயவனே.

இதை உரக்கப் படியுங்கள், ‘கோதா, தூதா, வேதா’ என்ற சொற்கள் எப்படி அடுக்கடுக்காக உணர்ச்சியைப் பெருக்கி நிறைவாக ‘திருவிண்ணகர்* மேயவனே, நின் அடைந்தேன்’ என்ற சொற்றொடரில் பெருமான்முன் பணிவதுபோன்ற காட்சியை உருவாக்குகின்றன என்று பாருங்கள்.

உங்கள் உயர்தரக் கேமெராவில் உள்ள பல அமைப்புகளை(Settings)ச் சூழ்நிலைக்கேற்பப் பயன்படுத்தி ஒரு நல்ல படம் எடுக்கிறீர்களல்லவா? அதுபோல மொழி தந்திருக்கும் ஓர் அமைப்பு இது, தேவைக்கேற்பப் பயன்படுத்தினால் நல்ல பாடல் கிடைக்கும்.

எதுகை, மோனை முக்கியம், அதற்காகப் பாடலை வளைக்கலாகாது, பாடலின் தன்மைக்கேற்ற எதுகை, மோனை கிடைக்கும்வரை காத்திருக்கலாம், அந்த உழைப்பு பாடலை இன்னும் அழகாக்கும்.

* திருவிண்ணகர் என்பது, கும்பகோணம் அருகிலுள்ள ஒப்பிலியப்பன் கோயிலின் பழைய பெயர்.

Thaayibaashe

நேற்று ஓர் ஆவணம் அச்சிடுவதற்காக வீட்டருகிலுள்ள கடையொன்றுக்குச் சென்றிருந்தேன். உள்ளே சில மாணவிகள் பள்ளிச்சீருடையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும், ‘வாங்க, உட்காருங்க’ என்று வரவேற்றார்கள், ‘அக்கா இப்ப வந்துடுவாங்க!’

அவர்கள் எல்லாரும் எங்கள் வீட்டருகிலிருக்கும் அரசுப்பள்ளியின் மாணவர்கள், மாலை நேரத்தில் கூடுதல் பயிற்சிக்காக இங்கே வருகிறார்கள், அவர்கள் சொன்ன அக்கா, அந்தக் கடையைப் பார்த்துக்கொள்வதுடன் அந்தச் சிறுமியருக்கு வகுப்புகளும் எடுக்கிறார் என்று தெரிந்துகொண்டேன். அவர் வரும்வரை அவர்கள் படிப்பதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

‘மாத்ருபாஷா’ என்று தன்னுடைய ஹிந்திப்புத்தகத்திலிருந்து வாசித்தாள் ஒரு சிறுமி, பக்கத்திலிருந்த இன்னொரு பெண்ணிடம், ‘அக்கா, மாத்ருபாஷான்னா என்ன?’ என்று கன்னடத்தில் கேட்டாள்.

‘மாத்ருபாஷான்னா தாயிபாஷெ’ என்று அந்தப்பெண் விளக்கினாள். தொடர்ந்து அந்த ஹிந்திப்பாடத்தை முழுக்கக் கன்னடத்தில் அழகாக (ஒரு சொல்கூட ஆங்கிலக் கலப்பில்லாமல்) சொல்லிக்கொடுத்தார். கேட்பதற்கு அத்துணை இனிமையாக இருந்தது.

அதற்குச் சற்றுமுன்புதான், ஒரு வானொலியில் ‘கால் மாடி, ஆப்ஷன் செலக்ட் மாடி’ என்று ஒரு விளம்பரம் ஒலித்துக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டேன். ‘மாடி’ என்றால் ‘செய்யுங்கள்’ என்று பொருள், ‘அழையுங்கள்’ என்பதை ‘கால் செய்யுங்கள்’ என்று சொல்வதைப்போன்றது.

அந்த விளம்பரத்தைக் கேட்டபின் என் மனைவியிடம் வேடிக்கையாகச் சொன்னேன், ‘இனிமே வீட்டுக்கு யாராச்சும் வந்தா, கம் பண்ணுங்க, சிட் பண்ணுங்க, ஈட் பண்ணுங்கதான் வரவேற்கணும்போல.’

அவர் சற்றும் யோசிக்காமல் சொன்னார், ‘ஏற்கெனவே நம்ம பிள்ளைங்க அப்படிதான் பேசிகிட்டிருக்கு. நாம கவனிக்கறதில்லை. திருத்தறதுமில்லை.’

அந்த உரையாடலை இந்த நிகழ்வோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்கும்போது, மிக அதிர்ச்சியாக இருந்தது. எங்கள் குழந்தைகள் தங்களுக்குள்ளும் எங்களிடமும் தமிழில்தான் பேசவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறோம், ஆனால் அந்தத் தமிழில் எத்தனை சதவிகிதம் ஆங்கிலச்சொற்கள் என்பதைக் கவனிப்பதில்லை. அவர்களும் ‘இந்த திங்கை இங்கிருந்து பிக் பண்ணி டேபிள் மேல ட்ராப் பண்ணு’ என்று தமிழ்(?) பேசப் பழகிவிடுகிறார்கள்.

பிறமொழிக் கலப்பின்றிப் பேசுவதும், பிறமொழியில் வாசிப்பவற்றைத் தாய்மொழியில் புரிந்துகொள்வதும்தான் மிக இயல்பான விஷயங்கள், பிள்ளைகளுக்கு நாம் எப்படிப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகளைக் காட்டுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்து அவர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொள்வார்கள். இந்த விஷயத்தில் வலியுறுத்துதலைவிட வாழ்ந்துகாட்டல் சிறந்தது.

ARuthen Aarva ChetRam

‘அறுத்தேன் ஆர்வச் செற்றம்’ என்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்.

ஆர்வம் என்றால் விருப்பம், பிடித்தவர்கள், பிடித்தவைமீது விருப்பம். செற்றம் என்றால் பகை, பிடிக்காதவர்கள், பிடிக்காதவைமீது வெறுப்பு. இவை இரண்டும் இல்லாத நிலையைத்தான் ‘அறுத்தேன் ஆர்வச் செற்றம்’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.

மிக எளிய விதிமுறை, மூன்றே சொற்கள், ஆனால் நமக்கு இதனைப் பின்பற்றுவது சாத்தியமா? அப்படியொரு நிலையைக் கற்பனை செய்வதே சிரமாயிருக்கிறது. எப்படிச் சென்றடைவது? தாயிற்சிறந்த தயாபரர் வழிகாட்டினால்தான் உண்டு.

MinkaN

திருவாசகத்தில் ‘மின்கண்’ என்றோர் அழகான சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார் மாணிக்கவாசகர். மின்கணார் என்றால், மின்னல்போல் ஒளிவீசும் கண்ணை உடையவர்கள்.

‘மின்’ என்ற சொல் இப்போது மின்னலைவிட மின்சாரத்துக்குதான் அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. CCTV கண்காணிப்புக் கேமெராவை ‘மின்கண்’ என்று அழைக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.